blog Anne Meren Kan iemand dit kabinet een rekenmachine lenen?

Kan iemand dit kabinet een rekenmachine lenen?

Rekenen schijnt niet de beste eigenschap van dit kabinet te zijn; ik bedoel als je er de laatste maanden drie keer vele miljoenen naast zit dan gaat er toch wat mis in de denkertjes van de dames en heren.



Het PGB (PersoonsGebonden Budget) daar moe(s)t op bezuinigd worden en veel ook. Als de bezuinigingen er eenmaal doorheen zouden zijn dan zou 'ons' kabinet maar liefst 900 miljoen in de kas hebben. Bingo zou je denken.



Daar was de oppositie het niet mee eens en liet het fijne plan van onze minister nog eens narekenen door het CPB (Centraal Plan Bureau) en wat bleek: het plan zou maar liefst 300 miljoen minder opleveren en 22.000 banen kosten (en wat kost dát niet aan WW-uitkeringen etc?). En als dit kabinet haar belofte zou nakomen en de zorg zou regelen via instellingen dan zou de teller zelfs op nul uitkomen. Immers, wat iedereen allang wist: zorg via de zorgbureau's of via thuiszorgorganisaties is vijf(!) maal duurder dan een PGB. Ach dacht dit kabinet, we hebben er piep aan wat het CBP zegt, we draaien gewoon fijn door en zeggen dat wij gelijk hebben. Wonderlijk nietwaar? Dit muisje krijgt dan ook nog een flinke staart, want er wordt gegoochelt met cijfers alsof het snoepjes zijn.



Dan het Passend Onderwijs. Een minister die er klakkeloos vanuit ging dat er alleen maar domme mensen in dit land bestonden. Ze smeet met getallen (300 miljoen, zou dat het foutje zijn van de PGB's?) en hoera het eindresultaat was dat iedereen dik tevreden zou zijn en dat het ook nog eens vele malen goedkoper zou zijn. *kuch, wederom een rekenmachine en denkfoutje. Nee, er waren niet meer kinderen die naar het Speciaal Onderwijs gingen (sterker nog, juist veel minder) en door haar fijne plan gaan er duizenden banen verloren (daar komt de WW weer om de hoek zetten). Wederom gaan ze over lijken en denken ze niets eens over mensen na, maar begraven ze zich in cijfertjes die ze zelf niet eens bij elkaar kunnen optellen. Gelukkig deden anderen dat weer wel en kwam er net zoals voor het PGB, de opstand van het volk (met de goede cijfers...).



Dan was er nog iets met Griekenland, ook iets met miljoenen, Rutte grapte er zelf nog over dat het toch iets met 50 was.....ja 50 miljard Mark, waar jij over struikelde en waar je je voor moest komen verantwoorden in de Tweede Kamer, terwijl je met je blote kont op een warm strandje zat. Ach 50 miljard, wat maakt het ook uit, Griekenland gaat het toch niet redden blijkt nu.



Het is tenenkrommend dat 'ons' kabinet zo goochelt met cijfers waar het over mensen en levens gaat, ik vind het een schande en ik weiger dan ook om dit 'mijn' kabinet te noemen.



Bij deze dus: kan iemand even een rekenmachientje te leen opsturen naar deze rekenwonders? Of zal ik ze mijn zoon even lenen? Nah, op knopjes kunnen ze toch wel? Of is dat zelfs teveel gevraagd?



Zwaai!

Anne Meren

Over mijn lijk!

Ooit, in 1998, mocht ik een paar uur huishoudelijke hulp krijgen via de thuiszorg, dat wilde ik allemaal wel niet, maar het ging gewoon niet meer. Ik zelf chronisch ziek (MS) en hard achteruit gaande en een motorisch gehandicapte dochter, waar vele uren van zorg en wielen uitvinden voor stonden, het ging gewoon niet meer.

De thuiszorg stuurde me om de haverklap andere mensen (hoe mensonterend is dat in je privé leven) en als klap op de vuurpijl iemand die zei; eigenlijk kan ik niet werken hoor, want ik heb zelf suikerziekte, maar heb het geld nodig om mijn kinderen naar Nederland te halen... Die dame deed dan ook niets en na anderhalf uur op dr dikke billen te hebben gezeten heb ik haar de deur uitgekieperd om furieus de thuiszorg te bellen.

Snel, mijn toen nog, huishoudelijke zorg vanuit de thuiszorg naar een PGB omgezet en daar een heerlijke hulp gevonden die me 6 (!) jaar heeft geholpen. De uren werden uitgebreid, want ik ging achteruit en mijn toch als gehandicapte kind kreeg er ook nog onhandelbare epilepsie bij. Ja, we waren goed in de aap gelogeerd. Maar we gingen door. Net zoals het altijd ging. Met een man die een vorm van reuma heeft, chronische buikklachten en veelvoudige terugkerende migraine,  waarbij hij soms niets meer kon zeggen en altijd gezichtsuitval heeft.

We gingen door. Mijn lopen werd ingeruild voor een paar krukken, niet veel later voor een scootmobiel en tegelijkertijd een rolstoel. Mijn zicht nam af tot 30%, mijn gevoel in mijn hele lijf nam af (soms best handig, wel erg gevaarlijk) en ik werd steeds hulpbehoevender.  En oh, wat haat ik dat woord. Ik wil alles zelf doen en kunnen, maar mijn lijf besliste anders.

Ook werd er voor mijn dochter een PGB in het leven geroepen, want het bleek al snel dat ze het niet zelf kon, ze deed heus haar best, ze knokte zich helemaal dood maar die verdomde epilepsie en die spastische helft van haar lijf waren geen goede combinatie. Daarbij kon ze nooit alleen gelaten worden, want als ze weer een insult kreeg zou ze dood gaan. Ze komt er namelijk nooit zelf uit, geeft over in een insult. Heeft ze een ademdip tot onder de 80%,  dan moet je gaan oppassen, ik bedoel , je laat je kind niet doodgaan.

Ook voor haar vonden we een fantastische hulp die we desnoods 's nachts uit bed konden bellen. En zo hobbelden we verder. Nou ja, we liepen op ons tandvlees, zoals veel gezinnen met een zorgkind, maar we gingen door.

Intussen kreeg ik een indicatie voor persoonlijke verzorging (oh my…wat is dat erg) en verpleging omdat er bepaalde handelingen alleen gedaan mochten worden door iemand die wist hoe er naalden in me gestoken moesten worden.

Manlief deed een spoedcursus om bepaalde handelingen te mogen uitvoeren, want zelfs de thuiszorg kwam met de mededeling dat ze bepaalde dingen niet mochten of konden. Gelukkig had mijn hulp in de huishouding ook haar diploma's om verzorgende te mogen zijn, dus dat was een opluchting, haar kenden we al jaren en dat was dus geen inbraak meer op ons privé leven.

Hadden we dat eigenlijk nog wel, een leven alleen met ons gezin? Neuh, allang niet meer, maar je neemt het hoe het komt, je zult wel moeten. Mijn eigen spasticiteit nam toe en er werd nog meer duidelijk dat ik veel hulp nodig had. Mijn hulp kwam in fulltime dienstverband, deed en doet alles wat ik niet kan en zo gaat ons leven door.

Als ik mijn hulp niet zou hebben zou mijn man zijn parttime baan moeten opzeggen om fulltime voor mij te zorgen, wat hij nu al veel doet , maar we hebben ook een gezin. Dat betekent dat er nog twee mensjes in dit gezin zijn die aandacht, liefde en opvoeding nodig hebben.

Ja, mijn mantelzorger (mijn lief) is overbelast, temeer omdat de bezoeken aan ziekenhuizen, specialisten etc. gewoon doorgaan, voor dochter en voor mezelf.

In 2008 kwam de genadeklap voor mij en werd ik 5 maanden opgenomen in een revalidatiecentrum waar ze er na 5 maanden achter kwamen dat ze niets voor me konden doen. Ik had toen intussen in 5 maanden, 5 ziekenhuizen achter de rug , waaronder een paar nachten op de IC. Het enige wat ik wilde was naar huis, maar hoe dan?

Er werd nog wat meer zorg geïndiceerd en daar ging ik.  Naar huis. Mijn denken is nog niet aangetast, gelukkig, maar o wee als dat wel gebeurt. Dan ga ik hele moeilijke beslissingen nemen. Of beter, die besluiten liggen er al, met medeweten van de mensen die dat moeten weten.

En nu, nu komt 'ons' kabinet met de mededeling dat de PGB'S van zowel mij als die van mijn dochter er niet meer zouden mogen zijn. Hoe gaan ze zich dat voorstellen? Draai eens een dag mee in ons gezin. Of nog beter; ga eens een dag in ons lijf zitten en bekijk dan nog eens of je het redt zonder al die hulp.

Ik weiger mezelf uit mijn huis te laten slepen en om mij in een inrichting te laten plaatsen. Dat nooit! ik weiger om mijn dochter de prut in te laten draaien, omdat ze de hulp niet meer krijgt die ze nodig heeft. Nooit, nooit, nooit!

Ik ga knokken tot ik er bij neerval.  Misschien moet ik maar eens een film gaan maken voor onze beleidsmakers waarom er eigenlijk hulp nodig  is. Of het helpt weet ik niet hoor, ze zijn nogal goed in het ontkennen dat er iets anders bestaat dan de ideale Nederlander, dan hun eigen mooie leventje zonder extra zorgen...

Die 5% extra PGB, nee, die wil ik helemaal niet.  Geef dit aan de mensen die helemaal buiten schot dreigen te vallen. Al die mensen die wel hulp nodig hebben maar het stomweg niet krijgen omdat men in Den Haag niet weet hoe het is om te moeten leven met een kind of een partner met een beperking in welke oor vorm dan ook.  

Eigenlijk is het mooiste voorbeeld nog wel; collega Job Cohen die zijn werk alleen maar kan doen omdat er hulp is voor zijn vrouw...

Mensen sta op voor al die mensen die geen hulp meer gaan krijgen. Teken de petities van Per Saldo en van meer organisaties die knalhard werken om te proberen te laten zien dat dit besluit vele mensen het leven ontneemt.

Misschien is dat wel de bedoeling van dit kabinet, maar heb dan ook de ballen om dit gewoon te zeggen. Wees eerlijk en draai niet.

Ik heb alle 'zorg' standpunten van de PVV, VVD en het CDA nog eens bekeken en het stond er toch echt, op zorg mocht niet bezuinigd worden en op het PGB al helemaal niet. Stuk voor stuk zeiden ze het in hun verkiezingsprogramma's.

De partijen zijn deze uitspraken nu in een rap tempo van hun websites aan het weghalen. Gelukkig is de regel op internet zo, wat je ooit schreef blijft je tot in de eeuwigheid achtervolgen. Het is dus allemaal nog terug te vinden. Al die mooie woorden. Al die mooie beloften.

Al moet het mijn dood worden, ik ga hier tegen knokken, doen jullie mee? Please, we hebben heel veel mensen nodig, want ook alle hulpverleners zullen hun baan verlezen, weet je wat dat kost?  

Wat men allang weet is, dat een PBG vele malen goedkoper is dan welke soort van zorg dan ook. Waarom weten wij dat wel en dit kabinet niet? Wat zit daar achter?

Oh ja, dat is waar, wat betreft het Passend Onderwijs waren de rekenvaardigheden niet al te goed. Het zal toch niet...Maar jongens dit is lagere school werk, waarom mag je dan beslissen over leven?

Tot slot nog even iets over de programma brief langdurige zorg, deze staat vol met contra waarheden. Bij bijna iedere zin kan er een andere zin tegenover gezet worden, kortom er klopt helemaal gewoon niets van. Als ik dat al kan zien, waarom dan toch zo'n brief de deur uit durven doen?  Waarom?

Anne Meren

Er kan nog meer af...NOT!

Eerst was het nog maar een gerucht wat door het ministerie ten stelligste werd ontkent;
er wordt fors gesneden in het PGB. Nu is het zoals het er nu uitziet de knalharde waarheid.
Voor 90% van de mensen die een PGB hebben, om wat voor reden dan ook, is er straks niets meer, nada, noppes, niks.

Alle belangenorganisaties staan op hun achterste benen maar of het helpt is nog maar de vraag. Jullie weten het vast al; als dit kabinet iets in zijn kop heeft gehaald blijven ze daar ook bij; al moeten ze over lijken gaan. Dat bewijzen ze de laatste tijd maar al te vaak. Eerst het 'Passend Oonderwijs', de Wajong, de WtcG aftrek en nu het PGB.

Men wordt weer teruggeworpen op de thuiszorg (die nu al niet kan leveren wat ze moeten leveren, omdat er te weinig mensen zijn, en vele malen duurder is dan een PGB hulp die je zelf kunt inhuren en kunt betalen wat jij en de hulp redelijk vindt).

Met andere woorden, hoe hard je de hulp ook nodig hebt, dit kabinet maait iedereen die hulp NODIG heeft gewoon onder de zoden. Zo ken ik er nog wel een paar. Schiet die mensen dan gelijk een kogel door de kop, voordat ze nog jaren moeten lijden zonder hulp, dat is wel zo humaan. Ik hoor iedereen denken; dat is niet aardig, wat je nu schrijft. Nee, dat klopt, maar wees gerust, ik ben er zelf ook eentje van.

Als het PGB voor mijn dochter en mij wegvallen hebben wij in ons gezin een meer dan groot probleem, zeg maar gerust een onoverkomelijk probleem. Dan is er geen persoonlijke verzorging meer voor mij en dochter, dan is er geen verpleging meer voor mij (kost dat in een ziekenhuis?)
en is er geen hulp in de huishouding meer.

Ik mag dan naar een tehuis waar ik gevoederd kan worden en dochter kan ook nergens opgesloten worden (want onderwijs is er ook niet meer). Hell NO! Wij zijn een gezin waar vele ziektes voorkomen, hebben we daarom gevraagd? Welnee, dat we hebben niet, dat 'geluk' hebben we nu eenmaal.

Wat zijn we blij met onze PGB-ers die dingen uit handen nemen die IK zelf niet meer KAN, die me verzorgen, zodat manlief zich met de kinders kan bezighouden, samen met de PGB-er van dochter. Zo houden we ons gezin draaiende en dat voelt geweldig. Eigen regie, eigen keuzes en zelfs daarin doet het soms veel pijn dat je het de volgende alweer over moet laten aan een ander omdat je opeens iets niet meer kunt wat gisteren nog wel kon.

Hebben we ze nodig? Nou en of! Komen ze graag, jazeker, temeer omdat we nog steeds postief zijn en niet bij de pakken neer gaan zitten. Maar nu, met dit nieuws over het PBG, zie zelfs ik het even niet meer.

Hoe is het mogelijk dat 76 mensen vanuit een ivoren toren beslissen over vele levens? Niet alleen over het leven van ons gezin, maar ook van dat van vele duizenden die met een beetje eigen regie en hulp nog prima mee kunnen draaien in hun eigen gezin/huis of woonomgeving?

Als dit verhaal echt doorgaat; geef ons dan maar een pistool en 4 kogels. Dan kunnen we ZELF beslissen wanneer het op is. En geloof me, dat is dan heel snel zonder hulp.

Maar kom eerst nog in aktie voóór 1 juli, de dag des oordeels. Schrijf je verhaal, maak duidelijk wat het voor jou betekent als jullie PGB wegvalt, maak stennis en bundel jullie krachten, we zullen het nodig hebben, allemaal!

Anne Meren

Om het voor iedereen duidelijker te maken...

Passend onderwijs; wat is dat nu eigenlijk? Ik hoor steeds meer in mijn omgeving dat mensen met kinderen op het gewone reguliere onderwijs denken dat ze hier niets mee van doen hebben. Sterker nog, het gaat niet om hun kind! Daar gaat het dus al mis. Hoezeer ik ook probeer om mensen duidelijk te maken dat als we het over passend onderwijs hebben, we alle kinderen die onderwijs ‘genieten’ bedoelen wuiven de mensen die de materie niet kennen het weg. Dit gaat niet over mijn kind. Dit gaat over al die kinderen die iets mankeren. Ai, foutje!

Zelfs sommige leerkrachten in het reguliere onderwijs schijnen niet te snappen wat er staat te gebeuren als Minister Van Bijsterveldt haar onzalige plan doorzet. Ik zal het nog een keer proberen duidelijk op een rij te zetten, voor iedereen, voor elk kind, voor iedere leerkracht en niet te vergeten voor iedere ouder met kinderen die onderwijs volgen, regulier, speciaal, met of zonder rugzak.

`Onze` minister wil het onderwijs op de schop nemen; iedereen moet met elkaar in een klas kunnen en bij elkaar op een school. Of je nu nergens last hebt, ingegroeide teennagels hebt, doof bent, AD(H)D hebt, wat trager bent dan je leeftijdsgenoten, een vorm van autisme hebt, een lichamelijke handicap hebt, blind bent, je niet uit je woorden kunt komen, je hoogbegaafd ben, epilepsie hebt, of meerdere vormen van dit alles door elkaar hebt of zeer moeilijk opvoedbaar bent. Noem maar iets, verzin alles erbij wat ik hier niet neer zet, (anders wordt het zo lang) al onze kinderen kunnen makkelijk bij elkaar in de klas en bij elkaar op school. De grote vraag is; klopt dat wel?

Het huidige onderwijs kampt nu al met een probleem; de klassen zijn te groot (boven de 30 leerlingen is meer gewoonte dan uitzondering), de leerkrachten komen nu al niet toe aan hun eigenlijke taak; onderwijzen in de meest simpele zin van het woord. De meeste kinderen/jongeren hebben hier weinig last van, hoewel ook hun stem niet gehoord wordt. Alleen de meest stabiele leerling komt nog daar waar hij hoort, de rest komt onder de druk van te weinig onderwijs niet op het niveau terecht waar het eigenlijk wel zou kunnen zitten. Kunnen daar de onderwijzenden iets aan doen?  Nee, naar mijn inziens niet; hoe kun je dat voor elkaar krijgen met 30 leerlingen die eigenlijk allemaal iets anders van je vragen?  Kinderen/jongeren zijn namelijk net mensen; van alle smaken wat en allemaal hun eigen persoonlijkheid. Gooi daar nog wat leerlingen met een rugzak (kinderen die om wat voor reden dan ook op een reguliere school zitten maar met wat extra begeleiding het net redden) bij en je hebt een doodnormale doorsnee klas in het reguliere onderwijs.

Wat is het plan nu? We gaan ALLE kinderen bij elkaar zetten, ook de kinderen die nu op het speciaal onderwijs zitten (en dat is niet omdat ze verkouden zijn, maar vanwege vastgestelde onderzochte problemen die het regulier onderwijs niet aankan (dat zeggen ze zelf gelukkig ook). Teken zelf het plaatje maar even uit. In de klas van 30 leerlingen komen nu ook nog kinderen/jongeren die vroeger op het speciaal onderwijs zaten omdat ze dat nodig hadden en nog steeds hebben, maar daar heeft onze minister geen oog voor. Mocht je denken dat er dan een bak aan expertise bij komt in het reguliere onderwijs; vergeet het maar; daar bezuinigt deze minister juist op, ze gooit het allemaal overboord. Het ei wat al jaren is uitgevonden wordt weggekieperd en de leerkrachten zullen het in hun eentje moeten rooien. Natuurlijk belooft de minister dat de leerkrachten bijgeschoold zullen worden maar hé, waren die mensen die het al jaren wisten nu net niet buiten gekieperd? En belangrijker; hebben de leerkrachten daar nog wel tijd voor? Nee. Natuurlijk niet, ze rennen na twee dagen heel hard weg (geef ze ongelijk), omdat ze helemaal geen weet hebben wat ze met de zorgleerlingen aanmoeten. Ken jij alle aandoeningen/syndromen/stoornissen en kun je daarmee omgaan in een klas van 30 leerlingen? Geef je dan snel op voor een baan in het onderwijs, ze kunnen je goed gaan gebruiken. Oh ja, tussendoor moet je OOK nog even een luier verschonen, een kind optillen, gebarentaal leren, zeer veel geduld hebben en vooral niet denken dat je aan massaal onderwijzen toekomt; ik bedoel, ze hebben namelijk allemaal iets anders nodig, van scheerschuim (voor de zeer laag verstandelijke leerling, die alleen motorisch iets kan met hulp), de ADHD leerling die rust nodig heeft, de motorisch gehandicapte leerling die met alles geholpen met worden, de epilepsie leerling die een insult doormaakt en ga zo maar even door. Oh ja, dan heb je ook nog de leerling die 'niets' mankeert, euh, tja, daar kom je vandaag dan net even niet aan toe.

Dus, ouders die denken dat hun kind zonder 'iets' het geweldig goed gaan doen als dit plan doorgaat, bedenk nog eens hoe jouw klas van jouw kind er uit gaat zien. Dit wordt het nieuwe 'passende onderwijs'; ook voor jouw kind.

Ouders van kinderen die iets hebben weten het allang, dit gaat nooit goedkomen en er zullen vele kinderen aan tenonder gaan, ja veel kinderen met een zorgbehoefte maar ook de kinderen zonder zorgbehoefte!

Volg dus allemaal deze site en wees verstandig, zeg nee tegen dit onzalige, onwetende, kapotmakende plan! Voor elk kind!

Anne Meren

Anne Meren schrijft...

Vandaag heb ik twee indrukwekkende verhalen van Anne Meren geplaatst. Zij is als geen ander in staat om, vanuit haar eigen ervaring, de wantoestanden in de zorg en de kolder rond de bezuinigingen in het onderwijs vlijmscherp te verwoorden.

Ik heb haar daarom gevraagd of ze bereid is om vaker haar belevenissen met ons te delen. Ik voel het dan ook als een eer dat haar antwoord op deze vraag  ja was en ik weet zeker…jullie ook!