VVD wil af van CIZ

De VVD wil af van CIZ. De huisarts is prima in staat te indiceren aldus Tamara Venrooy. klik hier

Indicaties: een hoop bureaucratie...(ingezonden artikel)

Ik zou bijna, ik zeg bijna, een hoop mensen afraden om in de wereld van bijvoorbeeld PGB aanvragen, hulpmiddel aanvragen, verlengingen aanvragen etc. te duiken. Bijna, want wat noodzakelijk is, doe je toch gewoon even...? Toch?

Bellen met het CIZ Mijn allereerste ervaring met herindicaties was met de herindicatie voor het PGB van mijn dochter. Het is alweer jaren geleden, ik gok een jaar of zeven jaar, maar ik weet het nog precies. Ik krijg een typmiep (sorry, een ander woord weet ik er in dit geval niet
voor) van het CIZ aan de telefoon die me de meest onbegrijpelijk vragen stelt. De mooiste? "Of het nog niet over was." Ik schoot er van in de lach en begreep toen nog niet dat het haar volkomen ernst was.

"Is het nog niet over...” Mijn hersens dachten iets heel anders dan mijn keurige antwoord. Die riepen knalhard door mijn hoofd: "Nee doos! Een stuk hersenen missen gaat nooit over, dat blijft." Maar politiek correct als ik was én met de wetenschap dat ik die jongens en meisjes te vriend moest houden gaf ik netjes antwoord. "Nee, het was nog niet over en het zou ook niet over gaan ook." Nou dan stuurde ze me een formulier waar ik de herindicatie dan maar op moest schrijven en dan zou de commissie er over oordelen...

Verbluffend niet waar? Eerst een typmiep aan de lijn krijgen die je de kleren van het lijf vraagt om dan simpelweg te zeggen: "U krijgt een formuliertje". Dat kan naar mijn idee toch veel makkelijker en vooral veel goedkoper. Anyway weer wat geleerd, dacht ik toen en zij ook, dacht ik...

Voor mezelf duurde het ook jaren voordat ze doorkregen dat MS niet over gaat en dat het, in mijn geval, alleen maar erger werd. Elk jaar weer opnieuw moest ik dat stomme telefoontje plegen, formuliertje aanvragen en invullen en daarna weer een gesprekje voeren met iemand die dan
verstand van zaken zou moeten hebben.

Tot mijn laatste herindicatie.

Er was zowaar iemand die het snapte, die niet moeilijk deed en gelijk een indicatie uitschreef voor vijf jaar. Ik was in shock, ze kunnen het dus wel! Hoera voor deze mevrouw die snapte waar ik het over had en zonder moeilijk te doen zei: "U heeft recht op hulp in uw situatie". Snel de vlag uit. Eigenlijk zou je zulke mensen dan op hun stoel willen vastlijmen omdat ze weten waarover ze het hebben maar helaas het verloop onder indicatiestellers is groot, dus het wisselt nogal per, euh
maand?

Niet getreurd, ik heb intussen geleerd wat ik wel en vooral niet moet zeggen, ik weet wat belangrijk is en ik weet vooral hoe het in elkaar zit, kan ze met wetteksten om de oren slaan en weet wat ze mogen indiceren en wat ze niet mogen afwijzen, maar dan nog: het blijft mensenwerk.

Zo ook de herindicatie voor dochterlief voor haar schoolcarrière. Eens in de drie jaar moet opnieuw geïndiceerd worden of dit kind nog wel op het speciaal onderwijs thuis hoort. Voor ons een duidelijk "ja", voor dochterlief een duidelijk "ja", voor de arts van school een duidelijk "ja" en voor de leerkrachten ook, maar toch worden we gevraagd om op gesprek te komen. "Want, hoe moesten ze het inkleden...", iets gechargeerd riep ik: "Nou je schrijft gewoon op dat je anders een kind
hebt dat thuis zit?" Wetende dat dit niet het 'goede' antwoord was, maar het gaf wel mijn frustratie over zulke herindicaties aan.

Goed, de arts én de school zouden een mooi verhaal in elkaar spijkeren en dat was het dan, zou je zeggen. Nou nee dus (natuurlijk niet). De commissie belde me zelf op, ze hadden nog het een en ander nodig. Of IK de neuroloog even wilde bellen met wat zaken die hij dan weer op papier zou zetten en naar hen op zou sturen. Nu wist ik dat dit niet zou werken(artsen sturen nooit zomaar iets naar indicatieorganen) maar de neuro snapte mijn vraag en zei: "Ik stuur het naar jou en dan kun jij het weer naar school sturen".

Arggggggggggg, hoezo omslachtig? Als de indicatiecommissie nu gewoon de oude rapporten even naast elkaar legt dan is het toch meer dan overduidelijk? Nee, we beginnen gewoon weer opnieuw. Ik word er zo moe van. Niet dat ik het niet doe hoor, want ik weet ook dat als ik het doe
dat het dan wel goed komt, maar het is zo tenenkrommend om te merken dat jij meer weet dan al die zogenaamde indicatiestellers bij elkaar.

Soms denk ik weleens, ik kan ook best een uur achter de telefoon zitten en indicaties stellen, ik bedoel; je vraagt gewoon of het nog niet over is...

Anne Meren

Ingezonden brief van Cato

Hallo forum gangers,

Ik heb, net als vele anderen van jullie, de enquête van Balans ingevuld om zicht te krijgen op het gebruik van AWBZ hulp voor onze doelgroep.
En ik ben het volledig eens met de door Balans en anderen belangenbehartigers geschreven brief aan de minister om het tij te keren.

Een ding lijkt me echter onderbelicht: ik denk dat heel veel gezinnen in de doelgroep uitwijken naar het PGB (AWBZ hulp zelf inkopen) juist omdat men in de reguliere AWBZ hulp (de gecertificeerde AWBZ zorg aanbiedende GGZ instellingen e.d.) niet die ondersteuning kan vinden die nodig is of niet die expertise aantreft die men wel bij clubs vindt die uitsluitend door een PGB bekostigd kunnen worden.

Ben ik de enige die het idee heeft dat na de privatisering in de zorg de hulpverlening aan onze kinderen alleen maar versnipperd en een kennis aderlating heeft ingehouden? Dit omdat kennisdeling tussen de verschillende instellingen en praktijken niet meer gewoon is omdat ieder nu zelf zijn broek op moet houden en een bepaalde "markt" moet zien te veroveren. In plaats van vooruitgang en keuzemogelijkheid voor ons, worden wij vaker van het kastje naar de muur en weer terug gestuurd, werkelijke zorg op maat is soms onvindbaar en soms schreeuwend duur.

Tegelijkertijd is het uitkijken geblazen met uitsluitend op PGB basis bekostigde zorg of ondersteuning omdat er heel makkelijk misbruik van deze regeling te maken valt door juist die instellingen die niet gecertificeerd worden voor reguliere AWBZ (in natura) hulp.
De ouders/vertegenwoordigers dragen verantwoordingsplicht en dus zonder zoveel woorden indirect ook de verantwoordelijkheid om de kwaliteit te toetsen van de aanbieder van deze hulp. Dit terwijl men soms aan de laatste strohalm hangt vanwege chronische overbelasting, en dus niet altijd even diepgravend te werk gaat, iedere oplossing is dan welkom als het in orde lijkt.
Zijn de prijzen wel in verhouding tot de kwaliteit? Wordt het tarief als ik eenmaal gebruik maak alsmaar opgehoogd? Is er continuïteit in personeel en wordt dat personeel wel goed gescreend op hun vermogen om hun taak uit te oefenen?
Zo ook het grote aantal PGB bemiddelaars die ook lang niet altijd dat bieden wat ze beloven. Juist op het gebied van JeugdGGZ zorg.
Ik heb het idee dat daar op geen enkele manier toezicht op is. En de aanbieders komen op als paddenstoelen in de herfst. Over onze ruggen dus.

Nog zo'n averechts werkende regeling, als je het PGB niet volledig gebruikt wordt je het volgende jaar gekort, dus wat doen wij. Wij zorgen dat hele PGB op gaat, ook al is het soms niet helemaal zinnig. Want je weet maar nooit of je de volgende keer het zelfde bedrag weer krijgt en dan wel hard nodig hebt.
Als er eens op basis van gedegen onafhankelijk onderzoek eens gekeken werd naar dat wat nodig is, in plaats van een wedstrijdje wie gebruikt de juiste woorden die het meeste opbrengen uit te schrijven middels de papierhandel van CIZ en BJ's. Om er vervolgens een totaal onzinnige formule op los te laten om zorggeld uit te keren.

En dan heet het dat de AWBZ kosten met name de toename van het gebruik van het PGB door gezinnen met kinderen in onze doelgroep de pan uit rijst. En dus moet de rem erop. Mij lijkt het dat je dan ernstig moet kijken naar het huidige aanbod van hulp voor deze doelgroep en de werkelijke hulpvraag van de doelgroep. Ik geloof namelijk dat er erg weinig echt hulp verleend wordt en heel veel tijd en energie verspild wordt aan het opnieuw uitvinden van het wiel. Lang leve de privatiseringsmaatschappij!

Of ben ik te pessimistisch?

Groet,

CATO