column Suzan hyperfocus

Hoe zit dat toch met de concentratie van kinderen met adhd. Een saai schoolwerkje brengen ze niet op maar wel twee en een half uur voor de buis geconcentreerd kijken naar Harry Potter. Suzan verteld hoe het zit in haar column hyperfocus! klik hier

column Suzan Hokjesgeest

Suzan reageert met haar bekende scherpe pen op de stelling van Van Veldhuijzen Van Zanten dat er teveel diagnoses gesteld worden en dat dat voortaan maar iets minder moet. Alsof je door problemen te ontkennen minder kinderen met problemen hebt. Een ordinaire bezuinigingsmaatregel want wie een diagnose krijgt heeft recht op AWBZ zorg! klik hier Ik zeg lezen die column!!

colum Suzan pittig maar waar!

Suzan heeft weer een pittige column geschreven ditmaal over de GGZ en de overheveling van de kinder en jeugdpsychiatrie naar gemeenten. Vanavond ga ik naar de Rode Hoed, waarvan verslag volgt, over de bezuinigingen op kinderen van de Hondsberg, die doelgroep. Ben zeer benieuwd en zal niet nalaten ook daar een oproep te doen. Want zeg nou zelf, na het lezen van de column van Suzan weten we het toch wel zeker: we moeten blijven protesteren om te beginnen Dam Amsterdam 20 nov. v.a. 14.00 uur!!klik hier

Kanjervitaminen column van Suzan

Suzan heeft weer een nieuwe column klaar. Over kanjertraining, onmacht, en kanjervitaminen. Wat ons betreft moet elke leerkracht een hele grote fles van die pillen in zijn klas hebben. Alle kinderen zijn kanjers maar kinderen met een stoornis of beperking of vlekje of hoe je het noemen wilt, zoals ADHD, autisme, een chronische ziekte, een ledemaat minder en noem maar op net een beetje meer. Omdat ze zich overeind houden in een wereld waarin hun makke niet vanzelfsprekend is.klik hier

column Suzan Wonderdieet of Wonderpil

Suzan heeft een symposium bijgewoond over ADHD en voeding, en over het dieet van Pelsser gaat haar column. Persoonlijk zet ik, evenals Suzan, mijn vraagtekens bij de haalbaarheid van dit dieet. Het vraagt zeer veel van kinderen en ouders. Daarbij is het duur, en het wordt geloof ik niet vergoed. En helemaal te ver vind ik het gaan als dit dieet opgenomen wordt in de behandelrichtlijnen ADHD. Daar is veel meer en beter onderzoek voor nodig. Pelsser heeft het ook erg veel over opvoeding en structuur die we de kinderen moeten bieden. Mogelijk is het dieet werkzaam maar in ieder geval is de structuur van een dieet heilzaam aldus Vermeire op twitter. Alle ADHD'ers hebben immers baat bij structuur? Op Balans Digitaal staat overigens een verslag van de avond
klik hier voor Suzan's column

column April Sirius over bezuinigingen chronisch zieken en gehandicapten

Paard van Troje
30 augustus 2011 Het huidige kabinet is genoodzaakt drastisch te hervormen in de zorgsector. De wijze waarop het geld wordt ingezet moet veranderen. Evenals het verkeerd indiceren en geld wat aan de strijkstok blijft hangen. Gelukkig hebben we nu een kabinet dat korte metten gaat maken met dit geld verkwisten dat de spuigaten uitloopt.

Rigoureus wordt het mes gezet in PGB, AWBZ, WMO, Ouderenbonden, Speciaal Onderwijs, Belangenbehartiging, WSW, Wajong, Het Rugzakje, TOG-regeling, Buitengewone belastingaftrek, WTCG, etc. Veel mensen komen in opstand en hebben het over behoud van zelfstandigheid en leven in eigen regie. Dit van mensen afpakken is natuurlijk ook niet wat onze regering wil en zij komt deze mensen tegemoet met alternatieven. Een nieuw zorgstelsel waarbij de kwaliteit van zorg en leven in eigen regie gewaarborgd blijft. Alleen de slechteriken worden aangepakt, de mensen die het echt nodig hebben hoeven niets te vrezen. Voor hen wordt goed gezorgd.

Als kiezer of lid van één van de regeringspartijen kan je trots zijn op dit kabinet. Ze durven immers paal en perk te stellen en maatregelen door te voeren. We kunnen het niet iedereen naar de zin maken. Je hebt immers ook een eigen verantwoording. Het moet nu maar eens afgelopen zijn. De mensen die zorg nodig hebben krijgen het en daar betalen u en ik allemaal belasting voor. Er wordt goed voor deze mensen gezorgd, het is hier geen paradijs, kom op zeg!

Maar wat als datgene gebeurt waar iedereen bang voor is? Je wordt zelf chronisch ziek, krijgt een ongeval met blijvende schade en je wordt zorgafhankelijk. Of dit overkomt je kind of partner. Dat wil niemand en dat gun je ook niemand. Gelukkig is de zorg in ons land goed geregeld.

Je komt terecht in de bureaucratische molen van zorg -en voorzieningen aanvragen. Dat kan je er eigenlijk niet bij hebben, je hebt immers al genoeg aan je eigen worsteling. Je moet leren omgaan met wat je niet meer kan, je leven dat verandert, het leven van je partner dat daardoor verandert, en je toekomstplannen die niet meer mogelijk lijken te zijn. Leren accepteren dat je deels of volledig afhankelijk bent geworden, dat er elke keer weer vreemde mensen in je huis en aan je blote lijf komen, daar draait je leven op dat moment om. Je wilt niets liever dan in je eigen huis blijven wonen, je leven zo inrichten dat jij kan bepalen hoe je hulp krijgt, door wie en op welk moment. Zo kan je ondanks dat je veel niet meer kan, toch nog een autonoom leven leiden. Je kan volwaardig partner en ouder van je kind blijven omdat je de zorg die je nodig hebt kan inrichten naar jouw leven.

Dan komt de grote schrik. Je zal je moeten schikken naar de zorgaanbieders en de overeenkomsten met de commerciële zorgverzekeraars. Alles moet zo snel en efficiënt mogelijk. Je krijgt een rooster waarop staat wanneer er iemand komt om je te helpen met aan- en uitkleden en op welke dagen en tijden je kan douchen. Je wilt eigenlijk met vrienden weg, je werk deels weer oppakken en je leven leiden, maar dat kan niet, want je moet wachten op dat ongelukkige tijdstip waarop de hulp komt. Je wordt gek van die afhankelijkheid, van anderen die opeens jouw leven gaan bepalen. En ook nog eens van die mensen waar jij je niet prettig bij voelt maar die toch in jouw huis komen, aan jouw spullen en aan jouw lijf.

Was er nu maar zoiets als het PGB, maar helaas, dat is afgeschaft. Wacht, er was toch nog zoiets als onderaannemerschap, dat nieuwe plan van de Staatssecretaris? Dan kan je zelf bepalen wie je gaat helpen, hoe en wanneer, toch? Je dient een aanvraag in bij je zorgaanbieder en geeft aan welke mensen zij voor jou moeten inhuren en dat je zelf afspraken met deze mensen wilt maken. Het antwoord dat je krijgt is ontnuchterend. De zorgaanbieder gaat niet akkoord. Iemand kan alleen maar worden aangenomen als het een rechtspersoon is, dus ZZP-er of vanuit een bepaalde organisatie werkzaam is in de zorg. De zorgaanbieder vindt ook dat jouw zorgvraag door hun al goed wordt ingevuld, er is volgens hun helemaal geen reden om dit door een ander te laten doen. Bovendien blijken er allerlei onderlinge afspraken te zijn tussen de (commerciële) zorgaanbieder en de zorgverzekeraar.

Je ziet het totaal plaatje nu heel helder: alles draait om geld. En jouw leven, wat jij voelt, welke impact het op jouw leven heeft is niet belangrijk. Je trekt aan het kortste eind. Je zal je vanaf nu moeten schikken naar anderen, afhankelijk zijn van de willekeur en goodwill van de mensen om je heen. De gelijkwaardigheid met je partner, je vrienden en collega’s is steeds verder te zoeken. Hoe graag iemand je ook wilt helpen, vroeg of laat ontstaat een ongelijkwaardige relatie. Dit is voor iedereen funest voor een positief zelfbeeld en gevoel van eigenwaarde.

Terwijl je wacht op de hulp die nog niet is verschenen op het afgesproken tijdstip denk je aan de tijd voordat je leven zo veranderde. Je denkt aan al die mensen waarvan jij vond dat ze misschien wel erg veel eisend waren en zeurden over eigen regie. Al dat gedoe over integratie, participatie en een inclusieve samenleving. Het was geen onwil, en deels ook logisch, dat je zo dacht. Je kende die kant van het leven niet, je kon je niet goed verplaatsen in hoe dat soort mensen zich zouden voelen en welke impact afhankelijkheid op het leven en innerlijke zijn heeft.

Maar nu, nu zou je willen dat jouw partij dit destijds ook had begrepen.

columns gezocht!

Dit platform wil graag ruimte bieden aan ervaringen van lezers en volgers!
Het is juist die ervaring die voor veel (h)erkenning kan zorgen, en die de meeste reacties opleveren! Dus heb je een mening over onderwijs, psychiatrie, PGB, de waardeloze politiek, wajong noem maar op of wil je jouw ervaringen graag delen en schrijf je graag? Dan hebben we hier plaats voor jou!
Je hoeft geen blad voor de mond te nemen en hier ook niet bang te zijn dat ze je niet zullen begrijpen.
Mail je stuk naar m.wijnbergen1@chello.nl Graag tot ziens!

En wat doet Sabine Uitslag voor Nederland?

Weer slaat zij de plank volledig mis

Na publicatie van haar stuk in Zorg & Welzijn over mantelzorgers, ontstak een storm van protest. In een reactie komt het CDA-Kamerlid niet verder dan dat zij verkeerd begrepen is. Moeiteloos wipt ze nog even door, door zich af te vragen wat alle niet-mantelzorgers doen voor hun land. En weer slaat zij de plank volledig mis, waardoor men zich afvraagt wat Sabine Uitslag eigenlijk voor Nederland betekent?

Lees verder op www.joop.nl

Uitslag: ‘Ik pleit juist voor noaberschap en zorgzaamheid’

Sabine Uitslag begrijpt de ophef over haar column ‘De waardevolle samenleving’ niet.
Het is juist een pleidooi voor noaberschap en zorgzaamheid voor elkaar, zegt het
CDA-Tweede Kamerlid...

Lees haar reactie op www.tctubantia.nl

Sabine`s reactie...

Sabine in de media...

CDA-Kamerlid Sabine Uitslag kreeg gisteren een storm van verontwaardigde reacties over haar heen nadat zij zich in een tweemaandelijkse column hardop afvroeg wat de definitie van mantelzorg is. "Laatst was ik in het weekend een ontbijtje aan het klaarmaken voor mezelf en m'n lief en ik vroeg me af: ben ik nu aan het mantelzorgen?"

Lees het volledige artikel op www.trouw.nl

En jawel...Sabine is verbaasd

Tweede Kamerlid Sabine Uitslag is verbaasd over de ophef die is ontstaan over de column die ze heeft geschreven voor de website zorgwelzijn.nl.

Uitslag wilde met de column juist aangeven dat mantelzorg zwaar is en dat mantelzorgers heel belangrijk werk doen.

Bekijk hier de gehele reactie van onze volksvertegenwoordigster

van de Partij v/d Naastenliefde...

Mantelzorg volgens Wikipedia

Sabine,

Mantelzorg is de zorg voor chronisch zieken, gehandicapten en hulpbehoevenden door naasten: familieleden, vrienden, kennissen en buren. Kenmerkend is de reeds bestaande persoonlijke band tussen de mantelzorger en zijn of haar naaste. Daarnaast gaat het om langdurige zorg die onbetaald is.

In Nederland zijn er 3,7 miljoen mensen die voor een ander zorgen. Zo'n 750.000 mantelzorgers zorgen meer dan 8 uur per week en langer dan 3 maanden voor een ander. De meeste mantelzorgers vinden het vanzelfsprekend om voor hun naaste te zorgen, maar lopen wel tegen tal van problemen aan. Zo is het bijvoorbeeld moeilijk om de zorg te combineren met een betaalde baan, is het moeilijk om de zorg tijdelijk over te dragen en maken veel mantelzorgers extra kosten.

Bron: wikipedia

Snap je het nu?

Suzan

Mantelzorgers in de zeik gezet

Ik krijg ineens een column van Sabine Uitslag onder ogen . Ja die dame van het CDA ja.
Hierin zet mevrouw even niet al te subtiel alle mantelzorgers in de zeik naar mijn idee.
Ik kan me niet voorstellen dat iemand met een normale intelligentie zich daadwerkelijk af kan vragen of het mantelzorg is als ze een ontbijtje klaar maakt voor haar partner.
Nee muts! Dat heet gewoon een daad uit liefde!

Mantelzorg heeft een hele andere definitie, namelijk langdurig zorgen voor een naaste met een handicap of langdurige ziekte. En dan hebben we het niet over een week de griep of van mijn part 6 weken in het gips zitten!
Mantelzorg is niet op visite gaan bij een vriend en daar gelijk even de afwas doen omdat die er op dat moment zelf even niet aan toe komt.
Mantelzorg is 24 uur per dag, 7 dagen per week intensief onbetaald moeten zorgen voor een naaste. En geloof me, dat breekt op!

Lees de volledige blog op www.zeeuwmeeuw.nl

Column Alina Saers

15 juni: Goed nieuws!

De uitzending van Uitgesproken EO van gisteravond liet erg goed zien in welke lastige positie onze premier zich momenteel heeft gemanoeuvreerd, vindt u niet? Als u het debat van afgelopen donderdagavond hebt gemist, kreeg u daar nu een stukje van mee. Ik vind het gewoon hartstikke laf van Mark Rutte dat hij niet eerlijk toegeeft, mensen in de kou te laten staan. Wees een vent en geef toe dat je het paradepaardje van de VVD loslaat.

Maar wat komt Jolande Sap sterk op voor het pgb. Zij verwoordde gisteren in dezelfde uitzending helder en duidelijk waar het om gaat. Dat de Tweede Kamer gistermiddag de motie had aangenomen, waarin staat dat de regering voor 23 juni met Per Saldo moet gaan praten, vindt zij volkomen terecht. Het compliment dat ze ons gaf – dat we goed werk doen en vooral met een realistische blik - is natuurlijk geweldig. Een pluim voor ons allemaal, die we in deze heftige tijden goed kunnen gebruiken, want welke ‘club’ overkomt dat nou, zo’n mooie kwalificatie?

De staatssecretaris heeft gebeld

Tot nu toe waren al onze pogingen om de staatssecretaris aan de lijn te krijgen mislukt. Maar ik heb goed nieuws: gistermiddag belde ze. “Hoe gaat het met u?”, was het eerste wat ze vroeg, waarop ik haar vertelde dat ik van mezelf niet wist hiertoe in staat te zijn: niet alleen lange dagen maken, maar ook onder zware druk werken, in een situatie waarin het een kwestie lijkt van erop of eronder, voor heel veel mensen met een beperking.

Waar ze voor belde was om een afspraak te maken. Die staat inmiddels vast, voor aanstaande vrijdag. Uit haar woorden tijdens ons telefoongesprek meen ik op te maken, dat ze gaat voelen, dat er in haar plannen een groep uitgesloten dreigt te raken. Bijvoorbeeld de groep van werkenden, die in de naturazorg niet terecht kan. Dat is positief, daarin zie ik een opening. Ik heb haar gezegd dat ik heel erg zit met de feiten, de juiste cijfers. Wij kunnen ze niet thuisbrengen.

Mijn hart krimpt ineen, zei ik haar, als ik Mark Rutte steeds maar weer triomfantelijk hoor zeggen dat er een stijging is van 23% per jaar. Dat is niet de waarheid. Het pgb is in de periode tussen 2002 en 2010 gemiddeld met 23% gestegen, dat is waar. Gemiddeld, niet elk jaar. In dat cijfer zit ook een inhaalslag, van bijvoorbeeld de doelgroep geestelijke gezondheidszorg die er bijkwam. Er was zelfs een jaar waarin de groei 40% was. Blijven roepen dat het pgb elk jaar met 23% stijgt en tot onaanvaardbare hoogte groeit, is dus niet eerlijk. Laten we stoppen met niet naar elkaar luisteren of elkaar bestrijden, maar uitgaan van de werkelijk feiten.

De staatssecretaris nodigde me uit om mijn vragen vooraf aan haar voor te leggen. Die heb ik inmiddels al klaarliggen. U begrijpt wat ik in de eerste plaats wil weten: waar ze haar cijfers vandaan haalt. En misschien wil zij ook horen wat onze cijfers zijn, waar wij van uitgaan.

Het is grote winst, dat die uitwisseling nu mogelijk is.

Zorgkantoren bieden perspectief

Dan nog even over mijn afspraken van gistermorgen. Met de SGP voerde ik een goed gesprek. Deze partij is erg geïnteresseerd in ons alternatieve plan. Samen met onze informatie en wat ze morgen zullen horen in de hoorzitting, gaan ze hun standpunt bepalen.

Daarna stond Zorgverzekeraars Nederland op mijn programma. Er waren meerdere zorgkantoren aanwezig. Ook dat was een zeer nuttige bijeenkomst. Het ging over te nemen maatregelen voor een solide pgb. De houding van de zorgkantoren was verhelderend. Zij gaven aan dat zij bepaalde voorstellen best kunnen doorvoeren, terwijl het ministerie mij vertelde dat dit niet mogelijk zou zijn. Bijvoorbeeld een apart tarief voor mantelzorgers. Dat is te ingewikkeld in de uitvoering, zegt VWS. Dat kan wel, zeggen zorgkantoren. En zo zijn er meer varianten uit te voeren, waar VWS zich niet over wil buigen. De houding van de zorgkantoren biedt al weer meer perspectief.

Vandaag

Het is de dag voor de hoorzitting. Die ga ik gebruiken om alle betrokkenen te raadplegen, iedereen die morgen wat gaat zeggen. Zoals Actiz, de koepel van thuiszorgorganisaties en verpleeghuizen. De Branchevereniging Kleinschalige Zorg, dit jaar opgericht, als vertegenwoordiger van kleine zorgaanbieders. De Consumentenbond. Zorgverzekeraars Nederland. Twee zorgkantoren. Het Sociaal Cultureel Planbureau. Het gaat morgen over meer onderwerpen dan het pgb, dus ook over zorg in natura.

Wat ik me afvraag, zouden instellingen hardop durven zeggen wat ze wel of niet aankunnen? Zouden ze toegeven dat ze eigenlijk niet aan de verwachtingen van de staatssecretaris zullen kunnen gaan voldoen? We wachten het af.

Intussen probeer ik alle sprekers te spreken om te zorgen dat we de informatie die we morgen gaan geven op elkaar afstemmen, zodat we onze tijd efficiënt besteden en niet dezelfde informatie gaan geven of elkaar onnodig gaan tegenspreken en met elkaar in gesprek raken. Het gaat erom dat de Tweede Kamer zo volledig mogelijk wordt geïnformeerd. Daar gaan we voor.

Ten slotte

Ik weet niet zeker of ik het u mag vertellen, dus doe ik dat maar niet. Het gaat om een prachtig plan van één van de politieke partijen. Daar kan u ik hoop ik morgen meer over vertellen.

En maakt u zich geen zorgen over onze energie. Vandaag werden we blij verrast door een actie van de directeur van MEE Nederland, Jan de Vries. Hij zorgde voor een opkikkertje door ons een lading cupasoup te bezorgen. Een door ons zeer gewaardeerde vorm van zorg in natura. Dankjewel Jan!

Opbrengstgericht werken in het onderwijs en autisme

Een aantal weken terug heb ik een interessante studiedag gehad over opbrengstgericht werken. Dit zal binnen onze school geïmplementeerd gaan worden. Zelf ben ik al jaren op zoek naar een werkbare wijze om de ontwikkelingsmogelijkheden van leerlingen binnen het cluster4 zowel didactisch als sociaal-emotioneel middels een gedegen leerlingvolgsysteem in kaart te brengen.

Wanneer de leerling en het welbevinden en het functioneren van hen centraal staat word ik enthousiast. De leerlingen zullen met zoveel mogelijk motivatie moeten kunnen werken aan hun eigen competenties. Zo zullen zij hun potentie en talenten zo optimaal mogelijk ontwikkelen. Op papier ziet opbrengstgericht werken er dus goed uit maar werkt het in de praktijk?

In een notendop: Vanuit een startpunt en eerder behaalde resultaten wordt door een Commissie van Begeleiding een ontwikkelingsperspectief (samenwerking van o.a. KPC, onderwijsinspectie en min. OCW) uiteengezet waarbinnen planmatig gewerkt wordt aan een doorgaande lijn. Het ontwikkelingsperspectief dient als springplank om via een individuele lijn, langs de zone van naaste ontwikkeling, te werken aan een voor de leerling zo hoog mogelijk uistroomperspectief. Zowel leerling, ouders, leerkracht, externe partners en het vervolgonderwijs zijn betrokken bij het ontwikkelingsproces waar de leerling zelf de belangrijkste schakel zal zijn. Door de lat zo hoog mogelijk te leggen worden leerlingen uitgedaagd. Feit blijft dat hogere verwachtingen leiden tot hogere prestaties. Hierdoor zouden tevens bepaalde gedragsproblemen ingedamd kunnen worden!?

Maar de vraag is of we niet te snel voorbij gaan aan de populatie leerlingen binnen het cluster4 onderwijs. De ontwikkeling van personen met ASS is soms moeilijk te onderzoeken omdat ze vaak niet een normaal ontwikkelingsverloop doormaken (Mesibov, 2004). Bekend is dat leerlingen met (kenmerken van) autisme problemen hebben met communicatie, verbeelding, sociale interacties (triade van Wing, 2001), executieve functies (Ozonoff, 1997), centrale coherentie (Frith, 1989) en theory of mind (Baron-Cohen, Leslie & Frith, 1985). Tevens bevestigt wetenschappelijk onderzoek dat leerlingen met autisme een andere manier van denken, leren, begrijpen, vasthouden van informatie hebben, vaardigheden organiseren, impulsen onder controle hebben en van strategieën wisselen.

Dit brengt ander gedrag met zich mee en zal dus verder gekeken moeten worden dan het zichtbare gedrag en dus welke functie heeft het gedrag? Er is een duidelijk onderscheid tussen het feitelijk waarneembaar gedrag, de onderliggende oorzaken (het ‘ijsbergdenken’ van McClelland) en het interpreteren van de leerkracht van het geheel. Dan rijst dus de vraag of een Commissie van Begeleiding, binnen een (te) korte periode, al ver genoeg onder het ijs heeft kunnen kijken om een juiste beeldvorming van het individu te kunnen hebben om zo tot een op maat gesneden ontwikkelingsperspectief te komen?

Het is van groot belang dat er voor iedere leerling een individueel ontwikkelingsprofiel wordt gemaakt zodat activiteiten en verwachtingen kunnen worden afgestemd op het meest passende niveau. Wanneer taken niet zijn afgestemd op de juiste ontwikkelingsleeftijd zal het niet worden begrepen, niet zelfstandig uitgevoerd kunnen worden en niet worden gegeneraliseerd. Het vereist dus een hoge mate van individualisering van taken en materialen. Het gebruik van een standaard curriculum voor leerlingen met ASS wordt niet geadviseerd door TEACCH vanwege de unieke ontwikkelingsprofielen en leerpatronen. Het onderzoeken van ontwikkelingsleeftijden en het constant blijven monitoren is een essentiële stap in het proces naar begeleiding en handelingsplannen.

De sociaal-emotionele ontwikkeling is voor deze doelgroep ook van groot belang. Gebruik echter autisme, of welke stoornis dan ook, niet als excuus! Zoek naar oplossingen om problemen en moeilijkheden aan te pakken. De leerling kent zijn eigen bijsluiter het best! Maar ook ouders moeten als deskundigen van hun eigen kind een belangrijke partij zijn. Luister dus goed en pas uw handelen daar op aan op de behoefte van de leerling. Alleen psycho-educatie is niet voldoende, ga verder in het aanleren van sociale vaardigheden. Let op overvraging! Inna van Berckelaer-Onnes beschrijft heel duidelijk dat overvraging altijd op de loer ligt: “... Er zijn talloze sociale vaardigheidstrainingen verschenen die echter lang niet altijd rekening houden met de mogelijkheden en beperkingen van mensen met autisme. Bij kinderen zien we vaak dat het verwachtingspatroon te hoog ligt. Ook de insteek ligt vaak boven het niveau van functioneren van de persoon in kwestie.”

Verder is het didactisch aanbod van groot belang. Ik ben er een groot voorstander om leerlingen uit te dagen en niet om ‘minder eisen te stellen’ wanneer een leerling zwak presteert of minder goed gedrag laat zien. In het huidige cluster 4 onderwijs heb ik ervaren dat didactische lijnen niet helder zijn of juist worden gevolgd. Er wordt nog te veel vanuit het pedagogisch handelen gewerkt. Boeken gebruiken bij toetsen, spellingsfouten bij taal niet corrigeren en CITO-toetsen naar voren schuiven op de kalender lijken de normaalste zaak van de wereld. Niet geheel evidence-based lijkt me.

Gezien de doelgroep betekent dit in de praktijk concreet dat er in veel gevallen gekozen moet worden voor divergent handelen omdat strategieën niet juist zijn aangeleerd en in eerdere leerjaren hiaten niet een adequaat wijze zijn weggewerkt. Dit voedt onzekerheid en gevoel van onkunde bij de leerling. Ook zal de instructietijd per leerling afnemen en wordt tekort gedaan aan opgelopen hiaten. De ontwikkeling van een leerling met autisme is al verschillend, maar wordt hierdoor alleen maar groter.

We weten dat een leerling met autisme bijvoorbeeld moeilijk verbanden kan leggen. Dit wordt extra bemoeilijkt wanneer didactisch niet adequaat wordt lesgegeven en niet wordt gekozen voor het aanleren van een bepaalde strategie. Mocht er een eenduidige didactische lijn zijn met de ideale voorwaarden (denk aan visie, leerlijnen & geschikte methodes, volgsystemen en (visuele) ondersteuningsmaterialen) gerealiseerd kunnen worden dan kan er meer gewerkt gaan worden in (niveau)groepen, een meer convergente wijze van lesgeven. Er zal, rekening houdende met de problematiek van de populatie, een soort van ‘strategiewijzer’ ontwikkeld dienen te worden om hulp te bieden bij het inoefenen van reken- en taalstrategieën. Wetenschappelijk onderzoek wijst tenslotte uit dat daar waar neuro-typische leerlingen in de ideale omstandigheden de ontwikkelingslijn kunnen volgen, leerlingen met autisme daar twee tot vijf jaar langer over kunnen doen. Hulp(middelen) om zo zelfstandig mogelijk te functioneren en leren is(zijn) een pré.

Maar het meest belangrijk is het functioneren en het gedrag van de leerkracht. Die neemt de belangrijke plaats in binnen opbrengstgericht werken. Alles staat en valt tenslotte bij een leerkracht die het onderwijs op een positieve en adequate wijze weet te brengen. Er zal in eerste instantie kennis van leerlijnen aanwezig moeten zijn om op de juiste lijn in te steken én om door middel van adequate strategieën hiaten bij leerlingen weg te werken. Tevens is up-to-date kennis van autisme belangrijk. Hierdoor zal leerkrachtgedrag bijgesteld worden, maar kan ook gewerkt worden aan eerlijke en transparante intervisiebijeenkomsten. Wanneer leerkrachten leren van en met elkaar zal het taboe van zelfreflectie en evaluatie doorbroken worden. Er zijn nu eenmaal bekwame en minder bekwame leerkrachten. Dat wil overigens niet per definitie zeggen dat minder bekwame leerkrachten niet bekwaam kunnen worden. Er is tenslotte één einddoel, n.l. de leerling zo ver mogelijk brengen. En om daar samen aan te werken kan een enorme boost geven.

Gelet op de populatie zal de leerkracht binnen het cluster4 onderwijs ook op didactisch vlak verder dienen te kijken dan het waarneembaar gedrag. Naast kennis over leerlijnen, moet voor een leerkracht ook duidelijk zijn waar hiaten kunnen liggen op het gebied van executieve functies en centrale coherentie om een duidelijke lijn te ontwikkelen op het gebied van o.a. leren leren, plannen, leer-, taak- en werkhouding. Weet uw eigen perceptie en kennis over autisme te plaatsen over het individu met autisme.

Tot slot de taak van de school om organisatorisch alles op een rij te hebben als er gestart gaat worden met opbrengstgericht werken. Suggesties dat de schoolontwikkelingen en de invoering van opbrengtgericht werken samen kunnen gaan is maar de vraag. Wordt er geluisterd naar en rekening gehouden met het welbevinden van leerkrachten? De werkdruk is hoog. Het is een nieuwe ‘leercultuur’ en alle veranderingen brengen doorgaans weerstand met zich mee. Wanneer een idee zomaar in het veld wordt gegooid zal het niet het gewenste effect hebben, met alle goede bedoelingen ten spijt. Een vernieuwing moet breed gedragen worden om zo gezamenlijk vol enthousiasme te werken aan de ontwikkeling van het kind, jezelf en die van de school! Leerkrachten zullen gemotiveerd dienen te worden, leren begrijpen wat er van hen verwacht wordt en zullen succes (lees: opbrengsten) moeten gaan ervaren. Een pittige taak voor het team en management, maar opbrengsten kan het zeker bieden!

Door: Ronald Heidanus

http://ronaldheidanus.blogspot.com

Naastenliefde

'Als wij met zijn allen komen oppassen, dan hebben jullie toch geen persoons gebonden budget meer nodig?’ 

De bel gaat. Het is een buurvrouw. ‘Hallo. Mark Rutte heeft gelijk: ik vind dat ik meer voor de medemens moet doen. Mag ik een dag per week op Job passen?’

Ik laat haar binnen. ‘Ga maar bij de rest zitten’, zeg ik. De bank zit al vol vriendinnen, familieleden en andere buren. In de keuken pruttelt koffie.

Een van de dames – er zijn geen heren – maakt al een schema.
‘Hoeveel uur per week hebben jullie oppas nodig?’ roept ze naar de keuken. Ik maak een snelle optelsom. Drie dagen in de week naschoolse opvang, de woensdagmiddag, de vrijdagmiddag en af en toe in het weekend. Komen we op zo’n twintig uur in de week. ‘Dus als wij die twintig uur met elkaar verdelen, hebben jullie geen persoons gebonden budget meer nodig?’
‘Inderdaad.’ ‘Eitje’, zegt ze. ‘Dat doen wij toch gewoon met z’n allen?’

De anderen knikken heftig. Ja, want zo zijn ze. Zo is de samenleving. We helpen mekaar. Moet ze zelf niet allemaal op een rijtje hebben gehad, die Erica Terpstra. Dat ze in de jaren negentig een systeem in het leven riep waarmee gehandicapten zelf zorg konden inkopen omdat de vrijwilligers zich niet vanzelf aandienden. Andere tijden.

De buurvrouw heeft de rasters van het schema al getekend. Nu de namen nog.

‘Wie van jullie kan er altijd op maandag?’

Van de zeven dames schudden er zes het hoofd. Nee, helaas. Kinderen, werk, film, auto wassen, broccoli verbouwen, harp spelen. Er blijft er één over.

‘Ik kan alleen niet tillen’, zegt ze. ‘Mijn rug is slecht. Is dat een bezwaar?’

Ik voel me lullig, maar moet haar toch vertellen dat Job niet kan lopen.

‘Oh, daar had ik even niet aan gedacht’, verontschuldigt ze zich. ‘Maar ik wil echt iets voor de medemens doen. Zal ik dan af en toe lekker koekjes met hem bakken?’

‘Job kauwt niet’, fluister ik. ‘Sorry.’

Ik laat de vriendin uit. Voor de zes overblijvers serveer ik koffie met zachte cake. Ach, die maandag, daar komen we wel uit, hoor ik mezelf zeggen. Dinsdag dan?

Nu gaan er vier vingers de lucht in. Geen punt, die dinsdag. Als ze maar om vijf uur thuis zijn. Warm eten enzo.

Ik knik. ‘Maar ehm, met Job moet ook gegeten worden. Dat kan hij niet zelf.’

Drie vrouwen trekken hun jas aan. Oppassen? Graag, maar niet rond etenstijd.

Monter grijpt de buurvrouw weer naar haar schema. Ze stemt CDA. Naastenliefde zit in haar genen. Zo’n pgb is zó passé. ‘We komen er wel’, zegt ze. Ik vraag haar of ze misschien de woensdag kan. Oeps, nee. Dat is nou jammer. Niet op woensdag. Verdient ze wat centjes bij. De hypotheek, weet je?

Ze draagt het schema over aan mijn nicht en is alweer vertrokken. De nicht glimlacht ongemakkelijk. Ik stel haar gerust. ‘Op woensdagmiddag kan mijn man thuisblijven. Kun jij donderdag?’

Ze kijkt naar Job, die kwijlt op zijn boek. ‘Kan hij niet zelf zijn kin afvegen?’ vraagt ze met een vies gezicht.

‘Sorry. Verkeerde anatomie enzo. Moet jij doen, met een doekje. Om de vijf minuten.’

De nicht ziet in gedachten al chocoladespuug op haar glanzend witte shirt. Ze schudt haar hoofd en doet of ze gebeld wordt.

Het schema valt op de grond. De laatste buurvrouw kijkt me vuil aan. ‘Wat stellen jullie belachelijk eisen zeg’, valt ze tegen me uit. ‘Je zou blij moeten zijn dat er zoveel mensen zijn die vrijwillig op Job willen passen. Weet je, jullie maken jezelf ook onmogelijk. Goed dat ze dat pgb afschaffen. Mensen zoals jullie maken misbruik van ons belastinggeld.’

De voordeur slaat ze achter zich dicht.

De volgende dag word ik gebeld door een accountmanager van Koldenhove, zorginstelling. Hij hoorde van mijn vriendin (die niet kon tillen) dat Job niet langer thuis kan wonen. Of hij de offerte voor 24-uurszorg in zijn tehuis vast zal opsturen? Krabbeltje van moeder is genoeg. Ik hoef me verder geen zorgen te maken, zegt hij. Job valt in de categorie ‘ernstig’ en Rutte betaalt de rekening. Wat het kost? Valt mee, zeven keer ons persoons gebonden budget.

Bron: joop.nl

Burgerlijk (on)gehoorzaam en PGB? (Ingezonden)

Het volgen van de burgerlogica rondom bezuinigingsvoorstellen als PGB (persoonsgebonden budget) of wajong voor rijk en gemeente is radicaal anders en biedt wél nieuwe mogelijkheden voor vernieuwing in de relatie overheid en burger.
Het rijk, de gemeente, de politiek zouden moeten proberen een vindtocht te starten naar de ‘nieuwe dialoog tussen burger, politiek en ambtenaar’. Over gezamenlijke verantwoordelijkheid en daarmee de collectieve flow vinden binnen de organisatie. Dat start bij het serieus nemen van de burger. Zodat de burger ook de overheid weer gaat vertrouwen.

‘Een beetje kloof tussen burger en politicus is niet erg. Zelfs zeer gewenst.’ Dit vertelde Minister Nicolai twee kabinetten geleden. Voor de duidelijkheid: dat verhaal ging over het fenomeen dat de politiek op meer afstand van de burger wilde opereren. Oogkleppen zou de politiek niet misstaan. Door niet te snel op elke burgervraag of opinie in gaan.

Afstand creëren tussen politiek en burger is goed. Maar de oogkleppen zou ik eerder aan de burger schenken. Want worden burgers soms niet allemaal gek van de politiek. Vrijheden als PGB dreigen afgeschaft te raken, steeds meer verantwoordelijkheden worden afgepakt. Van elk te breed uitgemeten bezuinigingsverhaal in kabinet of raadzaal. Ik voel meer voor hernieuwd burgerschap. En ditmaal op de voorwaarden van de burger. Met de politiek op flinke afstand. Kan dat (nog) niet, dan mag de burger best eisen stellen aan de samenwerking. Ook over de invulling van PGB of WMO. Graag zelfs.

Burgerverantwoordelijkheid lijkt het toverwoord?

Wat me bij het kabinet en bij gemeenten opvalt is dat burgers worden gemarginaliseerd als instrument van de nieuwe politiek. Met de komende bezuinigingen als leitmotiv. De burger moet meer verantwoordelijkheid nemen is het devies. Excuse me, dan ziet de politiek werkelijk niet echt wat burgers allemaal al betekenen voor de maatschappij. Het is overduidelijk een ernstige diskwalificatie van mantelzorgers, verenigingen, burgerdenktanks, maatschappelijk ondernemers, et cetera. Burgers wegzetten als maatschappelijk werkvee is te makkelijk. Ook als onbetrouwbaar volk, onverantwoordelijk stemvee. Het is daarmee ook herkenbare verkiezingsretoriek. Want opeens zijn de burgers niet meer aan zet. Met de PGB-bezuinigingen als meest trieste vorm. Terug naar de regenteske middeleeuwen.
Voor veel burgers reden om zich nog meer af te keren van de overheid.

Hoe anders?

Het is belangrijk om op een taakvolwassen wijze met de burger samen te werken. De burger niet meer marginaliseren als instrument van de maatschappij, maar de burger verantwoordelijk durven maken voor zaken die vroeger bij de politiek, of dichterbij, bij de gemeente liggen. De burger is namelijk allang regisseur van zijn eigen leven. Gaan volwassen met PGB-budgetten om. Gelukkige burgers maken gelukkige ambtenaren is mijn stellige overtuiging. Inspiratievernietigende regels, richtlijnen, formulieren en het woud van bureaucratie bederven het plezier als burgers initiatieven nemen, of maatschappelijk willen ondernemen. Bij burgers swingt het, maar waar swingt het nog binnen de overheid? Burgers, verenigingen en bedrijven delen nog collectieve ambities over de maatschappij? Het is eigenlijk helemaal niet zo moeilijk om de verantwoordelijkheid weer bij de burger terug te leggen. Samen met de burger swingen. Want de passie voor de eigen omgeving, de toekomst van wijk, stad en land ligt er namelijk al. Het burgerschap vertegenwoordigt een bestaand maatschappelijk kapitaal. Zonde om het alleen maar te hebben over het gesomber over de onvrede van burgers met de overheid.

Burgerlogica is geen wetenschap

Tip: Wat kan helpen is in dialoog te gaan, en daarna vooral faciliterend te zijn. Durf los te laten, maak nieuwe systemen en omarm chaos, voer geen regie. Dat pikken burgers niet meer. Ook de gehandicapten niet.
Ook onder burgers heb je dromers, denkers en doeners. Strategen, inhoudskundigen en klussers. Echt hoor, het komt wel goed. Handelen volgens burgerlogica is het geven van beslissende invloed aan burgers binnen de daarvoor vastgestelde kaders, zodat zij bij publieke diensten en producten in hun eigen situatie daadwerkelijk meer keuzevrijheid hebben en (daarmee) een grotere tevredenheid. Maar laat de burgers met de ideeën hiervoor komen.

Zo zijn er positieve effecten voor:
• de burger: meer keuze, meer maatwerk, meer beloning voor eigen verantwoordelijkheid;
• de ambtenaar: meer ruimte voor zelfstandigheid, verantwoordelijkheid en ondernemerschap;
• de overheid: een ondersteunende overheid die met duidelijke randvoorwaarden kan en mag loslaten.

Ook burgers voelen zich verantwoordelijk voor de bezuinigingsopgaaf. Dus kom eens in gesprek met ze. Je zult verrast staan.

Door: Kanteldenker

Nog meer goede columns...

 

Maaike Visser zal jullie op een openhartige wijze een kijkje laten nemen in haar leven en de soms onmogelijke situaties die ze meemaakt in een niet doorsnee gezin.

Maaike zal in haar columns niet alleen maar klagen, maar ook met de nodige humor vertellen waar ze allemaal tegenaan loopt en wat ze allemaal heeft meegemaakt.

Liever Batavia dan geraniums

Deze gastcolumn van Job Cohen is te lezen op nu.nl

Vorige week was ik bij de werf “Batavia” in Lelystad. Prachtige werf, waar het herbouwde VOC -schip van die naam in onderhoud is. Op het dek van dat schip stond een jongen te schrobben en hij had er lol in.

Op deze werf worden jongeren opgeleid voor vakmanschap, lassen, smeden, timmeren. Jongeren mét en jongeren zónder een arbeidshandicap, beiden krijgen hier de kans een vak te leren om mee aan het werk te gaan.

Op zo’n moment besef je welk verschil de politiek kan maken in het leven van mensen. In dit geval van tienduizenden mensen die dagelijks naar hun werk gaan, iets nuttigs doen, met collega’s samenwerken en hier hun voldoening en zelfbevestiging uit halen.

Op de Bataviawerf, in de catering, bij de plaatselijke supermarkt. Tienduizenden mensen die zonder hulp en begeleiding niet meer dagelijks naar hun werk kunnen, maar thuis komen te zitten. Omdat zij de pech hebben van jongs af aan een beperking te hebben waarmee zij zelfstandig weinig kans maken op gewoon werk.

Kabinetsvoorstellen

Vandaag spreekt de Tweede Kamer over de kabinetsvoorstellen voor deze mensen met een beperking. Het is een van de grootste plannen van dit kabinet als je kijkt naar de besparingen die ermee gehaald moeten worden – een kleine 2 miljard - en naar het effect dat het op veel mensen zal hebben: minder mensen aan het werk én minder uitkeringen.

Veel arbeidsgehandicapten zullen hun Wajong -uitkering verliezen. Als zij thuis wonen krijgen zij helemaal niks meer, ook geen bijstand. Dat zou geen ramp zijn als zij daarvoor in de plaats een baan krijgen tegen een fatsoenlijk loon.

Animo

Maar dat zit er niet in, want er komt ook veel minder geld voor begeleiding door jobcoaches en al helemaal geen geld meer voor loonkostensubsidies. Veel werkgevers zitten al niet te springen om deze mensen, maar zonder begeleiding zal de animo nog verder afnemen.

Zo gaat het helemaal de verkeerde kant op. Méér mensen met een arbeidshandicap aan het werk, dat is wat wij allemaal willen. Maar dat gaat niet vanzelf. Op dit moment worden bij verschillende sociale werkbedrijven de huidige werknemers al bedreigd met ontslag. Deze bedrijven in de sociale werkvoorziening, waar mensen in een beschermde omgeving werken, moeten overeind blijven. Daarnaast zouden zoveel mogelijk mensen met een beperking bij gewone werkgevers aan de slag moeten.

Verantwoordelijkheid

De overheid – straks de gemeente, en dat is prima – moet daarbij voor begeleiding zorgen. Helaas krijgen zij hiervoor niet de middelen. En werkgevers nemen niet allemaal de verantwoordelijkheid om mensen met een beperking werk te geven, zelfs niet als begeleiding beschikbaar is.

Het is tijd voor een doorbraak. Die doorbraak halen we alleen als werkgevers wel hun verantwoordelijkheid nemen. Dat kan ten eerste door werkgevers zoveel mogelijk het papierwerk uit handen te nemen. Daarnaast gaan voor werkgevers ook plichten gelden door het instellen van een quotum waarbij middelgrote en grote bedrijven een bepaald aantal arbeidsgehandicapten in dienst moeten nemen.

Rekensommetje

Ook met dit voorstel is het mogelijk te besparen, maar geen kleine 2 miljard. Het gaat hier evenwel niet om een koud rekensommetje. Het gaat over mensen die de pech hebben bij geboorte of op jonge leeftijd een arbeidshandicap op te lopen.

Het gaat over de fundamentele vraag of wij als samenleving ook hen kansen op fatsoenlijk werk bieden, of we - ook als het ons iets kost – bereid zijn die verantwoordelijkheid te nemen. Ik vind dat wij dat moeten doen: liever met extra kosten mensen aan het werk dan achter de geraniums.