hoger begaafd en geen plek?

Mooi blog van @Marbel over haar hoger begaafde zoon met Asperger en een P/V Kloof waar strak hopelijk nog een plek voor is maar anders?? klik hier

Column Maaike Visser - Intro (deel 2)

Dit is deel 2 van mijn intro. Ik schrijf deze columns ook om ouders van kinderen "met een etiketje" te laten weten dat ze niet alleen zijn.

Vriendinnen die in een doorsneegezinnetje leefden kwamen steeds verder van mij af te staan. Okay, ik weet dat het gras aan de overkant niet altijd zo groen is als het lijkt, maar met "doorsneegezinnetje" bedoel ik een gezin zonder diagnoses die als een rode draad door het gezin lopen. Gezinnen waar pappa en mamma gewoon kunnen werken en kinderen gewoon naar de BSO kunnen, waar vriendjes en vriendinnetjes komen, waar men gewoon op vakantie kan zonder gedoe, waar dingen Gewoon Gemiddeld verlopen. En nogmaals: ik weet het, van dat groene gras, maar toch...

Ik luisterde graag naar ze, toonde oprechte interesse, maar kon me werkelijk niets voorstellen van hun verhalen, over gezellige dagjes uit (moet bij ons altijd tot op de komma gepland worden), vakanties waarin ze de hele dag lekker speelden (bij ons was mamma animatieteam, want vanwege hun pestverleden en hun autisme zochten de kinderen geen contact met leeftijdgenoten), de dag moest van opstaan tot slapen gaan gepland worden, en de bekende vakantie-ergernisjes waar niet-autisten hoogstens wat over mopperden (zoals vliegen, het geluid van kikkers of een vreemd geurtje uit een putje) liepen bij ons uit op diepe drama's.

Ik herkende ook niet de verhalen van kinderen die voetbalden bij de F-jes (teamsport voor mijn jongens? Yeah right! De druk om elke zaterdag iets te "moeten" bleek al teveel toen ze nog op scouting zaten!) en alle andere verhalen die in "normale gezinnetjes" zo gewoon waren, maar voor mij steeds meer iets werden uit een andere wereld.

Ik had ook wel eens wat te vertellen. Hoe trots ik was dat jongste zijn schoenveterdiploma had gehaald. De reactie was lauw, jongste was immers al 9 jaar. Dat oudste zo'n aantrekkingskracht heeft op katten dat we hem "de poezenfluisteraar" noemden (tja, klinkt toch een stuk minder stoer dan "mijn zoon heeft vorige week vier keer gescoord met voetbal"). Dat jongste zichzelf op zijn negende al (steenkool)Engels heeft geleerd (klinkt toch een beetje ongezond-nerdy) en een spreekbeurt heeft gemaakt over Paaseiland (waarom niet gewoon over "De Poes" of "De Cavia"?).

Het was geen onwil, maar er kwam een steeds diepere kloof tussen onze wereldjes. En zo vervreemde ik steeds verder van mijn vriendinnen, die ook niet altijd konden snappen dat mijn kinderen heel anders behandeld moesten worden dan hun eigen kinderen, waar "nee is nee" voldoende was en "we gaan vandaag lekker naar de dierentuin" met gejubel werd ontvangen in plaats van heftig protest, omdat een autist nou eenmaal verwerkingstijd nodig heeft om zo'n boodschap te overzien. Mijn vriendinnen, die meenden dat je een PGB gebruikt om drie weken naar de Antillen te gaan voor een dolfijnknuffelvakantie. Onze werelden waren zo anders...

En langzaam maar zeker werden mijn vriendinnen kennissen, die ik graag zag, dat gelukkig wel! Maar echt dingen delen, dingen uit ons dagelijks leven, "heb jij dat ook", "wat me nu is overkomen", nee, dat was voorbij.

Gelukkig leerde ik ook andere mensen kennen. Mensen die uit eigen ervaring of van dichtbij wisten hoe het leven van een gezin-met-diagnose was, hoe het voelde als je als alleenstaande ouder de bordjes hóóg moest houden, de frustratie als je zelf ook een weigerlijf hebt en de eenzaamheid omdat je je zo'n uitzondering voelde. Maar het heeft wel een flink aantal jaren geduurd voor ik deze mensen leerde kennen (en vertrouwen) en uit het sociale isolement kon kruipen.

Ik ben hondsdankbaar dat ik inmiddels deze mensen heb leren kennen, ook al wonen ze op flinke afstand en hebben ze ook een druk leven met werk en kinderen. Maar ze bestaan, die mensen die aan een half woord genoeg hebben, aan wie je niet uitgebreid moet uitleggen hoe je leven is omdat ze het wéten en snáppen, die mensen die gezond tegengas geven als het nodig is maar nooit zullen vergeten dat "vanzelfsprekend" en "normaal" niet in ons woordenboek voorkomen!

Dankzij deze mensen is het allemaal een beetje leuker geworden en is het glas weer een stuk méér halfvol geworden!

Het derde en laatste introdeel volgt z.s.m!

Column Maaike Visser - Intro (deel 1)

Mijn naam is Maaike Visser, ik ben een alleenstaande moeder van twee puberzonen met Asperger. Op dit platform zal ik de komende tijd schrijven over ons gezin. De grote en de kleine dingen, de leuke en minder leuke dingen, en ik hoop dat ik hiermee "lotgenoten" herkenning kan geven. Maar ook, dat mensen die bepalen hoe ons leven verloopt meer inzicht kan geven in dat leven, de dingen waar we tegenaan lopen, de zorgen, de onmogelijke spagaat waar we altijd in liggen en ook: de wanhoop om de toekomst.
Ik heb twee Aspergerzonen. We lachen wat af, want Aspergers zijn gezegend met een verrukkelijk soort humor! Ondanks dezelfde diagnose zijn het wel twee totaal verschillende jongens en het kost vaak heel wat energie om daarmee om te gaan, omdat ze behoorlijk in elkaars vaarwater kunnen zitten. De te kleine woning waar we sinds de echtscheiding wonen helpt daarbij ook niet erg (autisten die continu in elkaars aura zitten... Da's niet prettig!), maar ik hoop eind 2011 aan de beurt te zijn voor iets groters.

Er is wel co-ouderschap met hun vader, maar dat verloopt niet altijd vlekkeloos, hoewel vader nu eindelijk de diagnoses heeft erkend en meer tijd vrij maakt voor de kinderen. Maar tijdens het jarenlange feest van "wat IS er met dat kind..." tot en met de diagnose, PGB aanvragen speciaal onderwijs en zo, hield hij zich hardnekkig op de achtergrond en moest ik solo aan de slag.

En eerlijk gezegd is dat een keihard, eenzaam klusje. Zeker als je al zo'n 10 jaar bent weggezet als "ach, moeder moet zelf hulp gaan zoeken", totdat enkele attente schooljuffen zeiden: "Maar ik maak me ook zorgen over deze jongens." Moeders worden minder serieus genomen dan de mensen die ervoor betaald worden, dus ik was maar wát blij met die opmerking, want dit betekende een doorbraak!

We waren er nog lang niet. Er werd veel gepraat en veel getest. Ik kreeg een boze baas omdat ik niet genoeg uren draaide, maar ik zat telkens met een kind bij de GGZ. De hele wereld vond het allemaal wel meevallen want "we hebben allemaal wel eens wat" en "mijn kind is ook wel eens dwars", maar voor het eerst kreeg ik zowaar van deskundigen te horen dat ze me "een sterke moeder" vonden. Goh... Lag het dan niet allemaal aan mij...?

Na de diagnose heb ik nog aardig wat moeten knokken, maar de diagnoses opende wel deuren: PGB, begeleiding, speciaal onderwijs, moedercursussen... En langzaam maar zeker werd "Asperger" een geaccepteerde vanzelfsprekendheid in ons gezin. Ik leerde ermee omgaan en de kinderen ook.

"En ze leefden nog lang en gelukkig..." Nou, nee, dat nou ook weer niet. Want de weg is erg hobbelig als je niet tot de categorie "Doorsnee" behoort, met een pappa en een mamma in één huis, allebei gezond, en met kindertjes die zich keurig volgens het boekje ontwikkelden...

(wordt spoedig vervolgd!)