Ik heb lang geaarzeld of ik dit zou schrijven. Er zijn zoveel verhalen die veel schrijnender zijn, met PGB-houders die er veel slechter aan toe zijn. Ook hou ik mijn verhalen liever zo positief mogelijk. Vertel ik liever over de léuke dingen die we meemaken. De nare dingen, alle dingen die mijn kinderen niet kunnen, die moet ik al teveel in de schijnwerpers zetten als ik weer een herindicatie voor school, PGB o.i.d. moet aanvragen. Heel naar werk, waar ik telkens weer behoorlijk door van slag raak.
Maar nou las ik gisteren dat Donner in de huurtoeslag wil gaan snijden. Ja, het gaat slechts om hoogstens enkele tientjes, maar voor mensen zoals ik is dat de zoveelste bezuiniging in een lange rij (to be continued...). Ik was door het bericht over de PGB-kaalslag al aardig uit het lood geslagen. Maar ik heb geprobeerd mezelf te herpakken en mezelf voor te houden: in die paar jaar dat mijn kinderen PGB kregen, is er toch al héél wat bereikt, en dát nemen ze ons nooit meer af! Het bericht over de huursubsidiebezuiniging heeft mij opnieuw omver geschoffeld.
Het is werkelijk alsof deze regering, door Prem Radhakishun "Bruin 1" genoemd, van plan is onze maatschappij te zuiveren van vreemde smetten. De PVV zorgt voor de rassenzuivering, de rest zorgt ervoor dat mensen die om wat voor reden ook niet volop mee kunnen rennen en zo de economie draaiende kunnen houden dwarsgezeten worden. Over hun toekomst maken ze zich geen zorgen. Als De Maatschappij (zoals zij zich die in hun hoofd hebben) het maar redt. En al die subsidie-, uitkerings- en AWBZ-trekkers kosten alleen maar geld. Geld dat hard nodig is voor hypotheekrenteaftrek, Joint Star Fighters en allerlei lokale en regionale prestigeobjecten die standaard veel duurder uitvallen als begroot (Noordzuidlijnen en zo).
Ik denk dat ik de gedachtengang van de regering door begin te krijgen
1) In de GGZ wordt fors gesneden. Met wat geluk springen de mensen die daar gebruik van willen maken wel onder een trein. Ruimt lekker op.
2) Alleenstaande bijstandsmoeders moeten we flink afknijpen, zodat ze wel MOETEN gaan werken, en anders moeten ze maar een vent van een datingsite plukken die hen onderhoudt, in ruil voor seks en het huishouden.
3) Mensen met een ziekte en handicap, tja, dat is even lastiger. Als de ziektekosten (eigen risico, verzekering, uitsluiten behandelingen) flink worden opgeschroefd zodat ze de behandeling niet meer kunnen betalen gaan ze met wat geluk vanzelf wel dood. De rest treiteren we wel net zo lang tot die psychische problemen krijgen. Maatregel 1 komt dan vanzelf in werking.
4) Zieken en gehandicapten die weigeren iets harder hun best te doen, zoals wij voor ogen hebben, moeten niet zeuren om hun kleine inkomen. We zullen ze extra straffen door hun huursubsidie te korten. Dan mogen ze kiezen: of naar een afbraakbuurt, of nog beter hun best doen!
Ik wil vertellen waarom mijn inkomen laag is. Hoe hard ik geknokt heb om én te zorgen én te werken, tot ik vorig jaar definitief instortte en drie maanden in een herstellingsoord (dat is geen psychiatrische instelling, maar een rusthuis) terecht kwam. Hoe graag ik een passende (dat is wat anders dan luxe) woning wil waar mijn jongens en ik elkaar niet op de lip zitten, maar hoe verschrikkelijk onmogelijk het is om zoiets te vinden. En dan stel ik echt geen belachelijke eisen zoals een moderne keuken en een grote badkamer.
Na aanvankelijk herstel begint de koek opnieuw heel erg op te raken. Onze toekomst ziet er heel erg grimmig uit. En sinds ik gisteravond dat bericht over snijden in de huurtoeslag heb gelezen, kan ik alleen maar huilen, huilen en nog eens huilen. Ik voel me samen met mijn gezin een parasiet die bestreden moet worden door uitgehongerd te worden. Ik heb niet gevraagd om mijn COPD en het autisme van mijn kinderen. Ik wil ook liefst een gewoon leven, wakker liggen van de vraag "gaan we de badkamer verbouwen of nog een keer all-inclusive naar Turkije" en ruzie maken met een man over het dopje van de tandpasta. In de file staan op weg naar mijn werk. Me zorgen maken om mijn pensioen (ik heb niet eens een pensioen, omdat ik daar als ZZP-er te weinig voor verdiende). Een puber die gewoon dwars is, in plaats van niet-leeftijdsadequaat gedrag vertoont waardoor voorbijgangers me met opgetrokken wenkbrauwen aankijken (het is immers altijd de schuld van de moeder).
Dat ik dat niet kan, heeft niks met "niet willen" of "luiheid" te maken.
Ik hoef geen medelijden. Ik hoef geen aai over de bol. Maar het voelt elke dag sterker alsof mijn gezin en ik gestraft moeten worden. En dat doet zo'n godvergeten veel pijn...
