woensdag 5 oktober 2011
geen school wil mijn kind hebben...NHD
Over de grenzen van de school en de leerkracht en ouders die geen passende school kunnen vinden omdat hun kind overal geweigerd werd. Over grenzen en onmacht ging het. Over een kind dat de dupe wordt van probleemleerlingen in de klas ging het. En een invalidentoilet alleen voor leerkrachten. Agnes Wolbert hoorde het aan en kan met deze ervaringen terug naar Den Haag klik hier voor het artikel in het Noord-Hollands Dagblad. Passend onderwijs....zijn we er klaar voor??
Voortgang Passend Onderwijs
De PO Raad heeft in een brief nadere uitleg gegeven over de voortgang passend onderwijs. Er is nog veel onduidelijk omdat het nog geen wet is. Ook is het concept referentiekader opgesteld klik hier Mij is nog onduidelijk of en wanneer en door wie ouders geinformeerd worden en wat hun positie zal zijn. 10 Oktober is er overleg met o.a. VG-Raad en CG-Raad waarover ik voor zover dat kan zoveel mogelijk zal informeren.
betrokken ouders zijn....lastig?
Een klaagzang over betrokken ouders op scholen. De leerkracht komt amper aan zijn werk doen. Moeders willen werken en controle houden over de opvoeding van de kinderen waar ze zelf niet goed aan toekomen en meer van die vreemde ideeen. Schrijver van Walsum maakt het helemaal bont door te stellen dat ouders gecorrigeerd dienen te worden door een leerkracht. Uiteraard heb ik reeds gereageerd (onder eigen naam Miek). Zin in een tenenkrommende column klik hier
informatief blog over de AWBZ
Een reactie gaf aan dat er een nieuw informatief en eerlijk blog is voor de AWBZ-zorg vol informatie die het ministerie voor ons achterhoudt. Omdat niet iedereen de reacties leest hier even de link Aanrader. Ook te volgen via twitter @deawbz Ik ga ze volgen! Hier de linkklik hier
Protestdag Huisartsen
Huisartsen komen morgen massaal naar Den Haag. De helft gooit het stethoscoopje erbij neer. Daarnaast gaan 1650 doktersassistenten, 650 praktijkondersteuners en 600 huisartsen in opleiding naar de Rai in Amsterdam. De in totaal ruim 7000 deelnemers willen met hun protest duidelijk maken hoe de bezuinigingen van het kabinet zullen leiden tot verschraling van de zorg en uiteindelijk tot hogere kosten. Het kabinet wil maar liefst 10% korten op het budget van de huisartsen. Minder budget voor de huisartsenzorg zal zich vertalen in minder eerstelijns-zorg. Daardoor worden er meer kosten gemaakt in de tweede lijn. Naar schatting van de Landelijke Huisartsen Vereniging bedraagt dit 2- to 400 miljoen Euro per jaar!
Driemaal raden wie daar de dupe van gaat worden: de patient. Er zal minder zorg in de buurt beschikbaar zijn. De premie zal op den duur onnodig stijgen omdat de kostenstijging in de tweede lijnszorg de besparing in de huisartsenzorg verre zal overtreffen. Kortom ook deze bezuiniging klopt van geen kan en levert helemaal geen besparing op!
Driemaal raden wie daar de dupe van gaat worden: de patient. Er zal minder zorg in de buurt beschikbaar zijn. De premie zal op den duur onnodig stijgen omdat de kostenstijging in de tweede lijnszorg de besparing in de huisartsenzorg verre zal overtreffen. Kortom ook deze bezuiniging klopt van geen kan en levert helemaal geen besparing op!
Hete herfst!! Actie
Graag wijs ik jullie op de website van Hete Herfst klik hier
Wat is hete herfst?
Er zijn diverse demonstraties geweest tegen het kabinetsbeleid. De afbraak van de kunst en de sociale voorzieningen gaat vooralsnog gewoon door. Voor iedereen die zich wil inzetten voor een beter Nederland, die mee plannen wil maken, en die geen genoegen neemt met de visieloze saneringen van het kabinet wordt een voor een hete herfst georganiseerd. Op 16 oktober komen in de Melkweg diverse sectoren bijeen om samen het tij te keren. Het programma vindt plaats in 'the Max' in de Melkweg en in de stadsschouwburg Amsterdam. Met o.a. Ruud Kuin (bondssecretaris ABVA KABO FNV), Karin Spaink (publiciste), Jerome Roos (ROAR Magazine), Vincent Bijlo (cabaretier, schrijver), Egbert Schellenberg (FNV Vecht voor je recht), Peyman Jafari (Rekening Retour), Marjolijn van Heemstra (schrijver theatermaker), Geert Ritsema (milieudefensie)Arco Leusink (huurdersvereniging Amsterdam), Peter Mertens (PVDA Belgie) en nog vele anderen. Uiteraard is ook Platform Verontruste Ouders aanwezig en er wordt verslag gedaan!
Muzikale begeleiding Amsterdam Singer Songwriter Guild
Presentatie Vincent Bijlo
Voor de kunsten wordt een discussie georganiseerd.
Komt allen en laat je horen!
Hete Herfst wordt mede georganiseerd door Rekening Retour, Plein der Beschaving, Walk of Shame Tour, Platform Stop Racisme en Uitsluiting.
Wat is hete herfst?
Er zijn diverse demonstraties geweest tegen het kabinetsbeleid. De afbraak van de kunst en de sociale voorzieningen gaat vooralsnog gewoon door. Voor iedereen die zich wil inzetten voor een beter Nederland, die mee plannen wil maken, en die geen genoegen neemt met de visieloze saneringen van het kabinet wordt een voor een hete herfst georganiseerd. Op 16 oktober komen in de Melkweg diverse sectoren bijeen om samen het tij te keren. Het programma vindt plaats in 'the Max' in de Melkweg en in de stadsschouwburg Amsterdam. Met o.a. Ruud Kuin (bondssecretaris ABVA KABO FNV), Karin Spaink (publiciste), Jerome Roos (ROAR Magazine), Vincent Bijlo (cabaretier, schrijver), Egbert Schellenberg (FNV Vecht voor je recht), Peyman Jafari (Rekening Retour), Marjolijn van Heemstra (schrijver theatermaker), Geert Ritsema (milieudefensie)Arco Leusink (huurdersvereniging Amsterdam), Peter Mertens (PVDA Belgie) en nog vele anderen. Uiteraard is ook Platform Verontruste Ouders aanwezig en er wordt verslag gedaan!
Muzikale begeleiding Amsterdam Singer Songwriter Guild
Presentatie Vincent Bijlo
Voor de kunsten wordt een discussie georganiseerd.
Komt allen en laat je horen!
Hete Herfst wordt mede georganiseerd door Rekening Retour, Plein der Beschaving, Walk of Shame Tour, Platform Stop Racisme en Uitsluiting.
dinsdag 4 oktober 2011
waar komen vlekjes in het onderwijs vandaan?
Waar komen die “vlekjes in het onderwijs” toch vandaan?
Het kan toch niet zo zijn dat het onderwijs al die kinderen maar als vlekjes bestempeld? Hoe komt het toch dat er ineens meer stoornissen gediagnosticeerd worden? Dat moet wel een reden hebben in de trant van financieel gewin.
De politici slaan het Nederlandse volk er mee om de oren en diverse gewaardeerde hoogleraren zijn maar al te graag bereid om in de media te verklaren dat het aantal stoornissen helemaal niet zo sterk kan stijgen.
De cirkel is rond: het onderwijs graait geld binnen door kinderen als “afwijkend” te bestempelen als ze iets te hard hoesten. Hoppa, etiket erop geplakt! Geld is binnen!
Dezelfde professoren verklaren wel dat door de veranderende normen en waarden of ingewikkelder opvoedingsvragen en/of “de maatschappij” de onderwijsuitdaging ingewikkelder wordt. En dat ervaart de man en vrouw voor de klas al enkele jaren. “Het wordt ingewikkelder, help me, ondersteun me!”.
Tja, zei de politiek enkele jaren geleden, dat kan dan wel zo zijn, maar jok je niet? Is het wel echt zo dat er “iets aan de hand is?” Bewijs dat maar eens. Wat is er dan al helemaal aan de hand met dat kind?
“Nou, niet zozeer met dat kind… maar het wordt steeds moeilijker, onderwijs geven”.
De politiek liet zich niet van het stuk brengen en eiste bewijslast dat er wat aan de hand was met dat kind. Geen bewijs dat het kind niet helemaal in orde was, dan ook geen extra hulp!
De manier van bewijzen werd zelfs voorgeschreven in een protocol dat in de jaren daarna steeds weer scherper werd bijgesteld. Een van de bewijs-eisen was/ is: “er moet een aanwijsbare stoornis zijn”.
Het onderwijs bleef protesteren: “Jullie redeneren vanuit een medisch model! Het gaat om de gehele situatie! Oók de opvoeding, de maatschappij, al die mobieltjes of zo, maar geef me nou hulp en begeleiding, want het gaat gewoon zo niet meer, zonder die ondersteuning”.
Nee, zei de politiek, die haar geest al zag dwalen; er moet een stoornis zijn!
Dús werden de leerlingen naar een psychiater gestuurd om aan de bewijslast te kunnen voldoen. Dús werden er vlekjes geconstateerd, diagnoses gesteld en etiketten geplakt. Dat alles gadegeslagen door een walgend onderwijsveld, dat zeer protesteerde tegen deze verplichte medische bewijsvoering om maar enige ondersteuning te kunnen krijgen.
“Het kan toch niet zo zijn dat er steeds meer gevlekte kinderen komen”, zegt de politiek nu. Nee, natuurlijk niet!
Maar de situatie in de klas wordt steeds moeilijker, hoe het ook komt. Met of zonder vlekjes. Die vlekjes heeft het onderwijs helemaal niet bedacht, maar de toenmalige minister of staatssecretaris! Het moest! Waarschijnlijk waren die vlekjes er altijd al, maar niemand had enige behoefte om die op te zoeken. Tótdat de minister het eiste! Geen vlekje? Dan zeur je maar wat, er is niets aan de hand! Als er geen “bewezen gestoorde” in je klas zit is er is geen hulp of begeleiding nodig.
De hedendaagse politici, gesteund door de gewaardeerde hoogleraren verbazen zich over het toenemend vlekkerig onderwijsklimaat.
Een onderwijzer, een leraar denkt helemaal niet in termen van vlekjes. Dat is ingevoerd door de toenmalige staatssecretaris van onderwijs.
Of het nou aan de opvoeding ligt, of de I-pads en mobieltjes, of aan de wereld die steeds ingewikkelder wordt, vriend en vijand zijn het daar niet over eens.
De leraar interesseert het ook geen barst of er een vlekje is. Men baalt er van dat er alleen dán begeleiding komt als er een batterij psychiaters en/of GZ-psychologen aan te pas moet komen om te bewijzen dat er hulp nodig is in de klas.
De leraar zegt alleen: hellup! Leerlingen veranderen. Ik verander mee, maar ik heb hulp nodig, begeleiding, steun.
En de politici, gesteund door gewaardeerde professoren zeggen:
“Jullie plakken maar etiketten, al die vlekjes… pfffff….. kán helemaal niet!”
Het gáát helemaal niet om die vlekjes, die diagnoses, die etiketten!
Het gaat erom dat het ingewikkelder wordt om onderwijs te geven.
Het gaat erom dat de leraar schreeuwt om hulp en begeleiding.
En de politiek reageert: “Jullie stoppen kinderen in reservaten, omdat ze een vlekje hebben”.
Om in begeleidingstermen te formuleren: de politiek snapt de hulpvraag niet. Of verdraait die bewust om naar beschuldigingen: “vlekjes, etiketten, reservaten, dat is toch te gek voor woorden”. En hoogleraren als Micha de Winter en Kees van der Wolff knikken in een onderwijsdebat op TV en dat geeft het e.e.a. ook nog eens een wetenschappelijke bodem.
Ja, het is te gek voor woorden.
Peter Mol,
Orthopedagoog
directie@recnh45.nl
Het kan toch niet zo zijn dat het onderwijs al die kinderen maar als vlekjes bestempeld? Hoe komt het toch dat er ineens meer stoornissen gediagnosticeerd worden? Dat moet wel een reden hebben in de trant van financieel gewin.
De politici slaan het Nederlandse volk er mee om de oren en diverse gewaardeerde hoogleraren zijn maar al te graag bereid om in de media te verklaren dat het aantal stoornissen helemaal niet zo sterk kan stijgen.
De cirkel is rond: het onderwijs graait geld binnen door kinderen als “afwijkend” te bestempelen als ze iets te hard hoesten. Hoppa, etiket erop geplakt! Geld is binnen!
Dezelfde professoren verklaren wel dat door de veranderende normen en waarden of ingewikkelder opvoedingsvragen en/of “de maatschappij” de onderwijsuitdaging ingewikkelder wordt. En dat ervaart de man en vrouw voor de klas al enkele jaren. “Het wordt ingewikkelder, help me, ondersteun me!”.
Tja, zei de politiek enkele jaren geleden, dat kan dan wel zo zijn, maar jok je niet? Is het wel echt zo dat er “iets aan de hand is?” Bewijs dat maar eens. Wat is er dan al helemaal aan de hand met dat kind?
“Nou, niet zozeer met dat kind… maar het wordt steeds moeilijker, onderwijs geven”.
De politiek liet zich niet van het stuk brengen en eiste bewijslast dat er wat aan de hand was met dat kind. Geen bewijs dat het kind niet helemaal in orde was, dan ook geen extra hulp!
De manier van bewijzen werd zelfs voorgeschreven in een protocol dat in de jaren daarna steeds weer scherper werd bijgesteld. Een van de bewijs-eisen was/ is: “er moet een aanwijsbare stoornis zijn”.
Het onderwijs bleef protesteren: “Jullie redeneren vanuit een medisch model! Het gaat om de gehele situatie! Oók de opvoeding, de maatschappij, al die mobieltjes of zo, maar geef me nou hulp en begeleiding, want het gaat gewoon zo niet meer, zonder die ondersteuning”.
Nee, zei de politiek, die haar geest al zag dwalen; er moet een stoornis zijn!
Dús werden de leerlingen naar een psychiater gestuurd om aan de bewijslast te kunnen voldoen. Dús werden er vlekjes geconstateerd, diagnoses gesteld en etiketten geplakt. Dat alles gadegeslagen door een walgend onderwijsveld, dat zeer protesteerde tegen deze verplichte medische bewijsvoering om maar enige ondersteuning te kunnen krijgen.
“Het kan toch niet zo zijn dat er steeds meer gevlekte kinderen komen”, zegt de politiek nu. Nee, natuurlijk niet!
Maar de situatie in de klas wordt steeds moeilijker, hoe het ook komt. Met of zonder vlekjes. Die vlekjes heeft het onderwijs helemaal niet bedacht, maar de toenmalige minister of staatssecretaris! Het moest! Waarschijnlijk waren die vlekjes er altijd al, maar niemand had enige behoefte om die op te zoeken. Tótdat de minister het eiste! Geen vlekje? Dan zeur je maar wat, er is niets aan de hand! Als er geen “bewezen gestoorde” in je klas zit is er is geen hulp of begeleiding nodig.
De hedendaagse politici, gesteund door de gewaardeerde hoogleraren verbazen zich over het toenemend vlekkerig onderwijsklimaat.
Een onderwijzer, een leraar denkt helemaal niet in termen van vlekjes. Dat is ingevoerd door de toenmalige staatssecretaris van onderwijs.
Of het nou aan de opvoeding ligt, of de I-pads en mobieltjes, of aan de wereld die steeds ingewikkelder wordt, vriend en vijand zijn het daar niet over eens.
De leraar interesseert het ook geen barst of er een vlekje is. Men baalt er van dat er alleen dán begeleiding komt als er een batterij psychiaters en/of GZ-psychologen aan te pas moet komen om te bewijzen dat er hulp nodig is in de klas.
De leraar zegt alleen: hellup! Leerlingen veranderen. Ik verander mee, maar ik heb hulp nodig, begeleiding, steun.
En de politici, gesteund door gewaardeerde professoren zeggen:
“Jullie plakken maar etiketten, al die vlekjes… pfffff….. kán helemaal niet!”
Het gáát helemaal niet om die vlekjes, die diagnoses, die etiketten!
Het gaat erom dat het ingewikkelder wordt om onderwijs te geven.
Het gaat erom dat de leraar schreeuwt om hulp en begeleiding.
En de politiek reageert: “Jullie stoppen kinderen in reservaten, omdat ze een vlekje hebben”.
Om in begeleidingstermen te formuleren: de politiek snapt de hulpvraag niet. Of verdraait die bewust om naar beschuldigingen: “vlekjes, etiketten, reservaten, dat is toch te gek voor woorden”. En hoogleraren als Micha de Winter en Kees van der Wolff knikken in een onderwijsdebat op TV en dat geeft het e.e.a. ook nog eens een wetenschappelijke bodem.
Ja, het is te gek voor woorden.
Peter Mol,
Orthopedagoog
directie@recnh45.nl
Jeugdzorg werkt efficienter maar nieuwe wachtlijsten dreigen
Jeugdzorg werkt efficienter maar nieuwe wachtlijsten dreigen. Ontwikkelingen in de jeugdzorg klik hier
wetenschappelijke bureaus vvd en cda tegen pgb-maatregelen
Niet alleen het overgrote deel van de Nederlanders wil de PGBmaatregelen van tafels ook de wetenschappelijke bureaus van VVD en CDA is tegen! Per Saldo zet het op een rijklik hier
passend onderwijs? niet voor Jack
Jack heeft het syndroom van Asperger en dyslexie. Hij kan heel goed met zijn handen werken, is een kei in schaken en fietsen repareren. Maar daar bestaat helaas geen school voor...klik hier
Abonneren op:
Posts (Atom)